Τι συμβαίνει στο σώμα μας όταν κόψουμε το κάπνισμα;;;
- Κατηγορία Υγεία
Για εσάς που δεν έχετε χρόνο να ακολουθήσετε ένα εβδομαδιαίο πρόγραμμα διαχωρίζοντας και γυμνάζοντας κάθε φορά συγκεκριμένες μυϊκές ομάδες, σας προτείνουμε τις παρακάτω ασκήσεις για κάθε μυϊκή ομάδα που θα σας βοηθήσουν να ενισχύσετε το μυοσκελετικό σας σύστημα γυμνάζοντας ολοκληρωμένα το σώμα σας .
Δείτε τις ασκήσεις και κάντε ένα δυναμικό κυκλικό πρόγραμμα:
Στήθος: Push –ups

Πλάτη: έλξεις σε μονόζυγο ή σε μονόζυγο με υποβοήθηση

Τρικέφαλοι: Βυθίσεις

Δικέφαλοι: κάμψεις δικεφάλων με ίσια μπάρα ή αλτήρες

Ώμοι: πιέσεις ώμων με μπάρα ή αλτήρες

Πόδια: squats με αλτήρες ή μπάρα

Κοιλιακοί: κοιλιακοί σε μονόζυγο με λυγισμένα ή τεντωμένα πόδια

Ραχιαίοι: άρσεις κορμού (αντίθετο πόδι- χέρι)

Μια μελαχρινή καλλονή, φοιτήτρια Νομικής, κατέκτησε τον τίτλο της Ρωσίδα με τα πιο μακριά πόδια για το 2014 ύστερα από διαδικτυαική ψηφοφορία με πόδι 1,06m
Η Αναστασία Στρασέσκαγια συγκέντρωσε 9.880 ψήφους στο διαγωνισμό της ιστοσελίδας Μις Ρωσία στην κατηγορία η Ρωσίδα με τα μακρύτερα πόδια.
Εκτός από τον τίτλο η 18χρονη καλλονή θα λάβει και χρηματικό έπαθλο, ενώ αποκτά και δικαίωμα συμμετοχής και στο casting για τον διαγωνισμό «Μις Ρωσία 2014».



Εντάξει είπαμε να έχουν τρέλα με το bodybuilding αλλά αυτοί το παρακάνανε...
Πέρα από τη υπέροχη γεύση και το πόσο “εύκολα” μπορούν να είναι το καθημερινό σας σνακ, το φρούτο αυτό έχει πολύ σημαντικά οφέλη για την υγεία.
Πλούσια σε φυτικές ίνες επιβαβαιώνουν το ρητό: Ένα μήλο την ημέρα το γιατρό το κάνει πέρα. Διάβασε γιατί:
1. Είναι μια “αργή” τροφή
Αυτό σημαίνει ότι απαιτούν περοσσότερο μάσημα δίνοντας το χρόνο στο σώμα να νιώσει χορτάτο πριν πάρει πολλές θερμίδες. Έτσι οι φυσικές γλυκαντικές ουσίες
Των μήλων εισέρχονται στην κυκλοφορία του αίματος σταδιακά, βοηθούν στη διατήρηση του σακχάρου στο αίμα σας και κρατούν τα επίπεδα ινσουλίνης σταθερά, έτσι ώστε να αισθάνεσαι χορτάτη μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Ακριβώς το αντίθετο απ’ότι συμβαίνει με τα ζαχαρούχα πρόχειρα φαγητά.
2. Σας κάνουν να αναπνέετε πιο εύκολα
Τα παιδιά των γυναικών που ενώ ήταν έγκυες έτρωγαν μήλα έχουν λιγότερες πιθανότητες να εμφανίσουν άσθμα μίχρι την ηλικία των 5, υποστηρίζουν ερευνητές από το Ηνωμένο Βασίλειο. Τα μήλο μπορεί επίσης να προστατεύσει τους πνεύμονες των ενηλίκων, μειώνοντας τον κίνδυνο εμφάνισης άσθματος, καρκίνο του πνεύμονα και άλλες ασθένειες.
3. Βάζουν stop στη χοληστερόλη
Χάρη σε δύο βασικές συνιστώσες, τη πηκτίνη (ένα είδος φυτικών ινών) και τις πολυφαινόλες (ισχυρά αντιοξειδωτικά), τα μήλα μπορεί να επέμβουν κατά κάποιοντρόπο στα επίπεδα χοληστερόλης στο αίμα και να αποφευχθεί η οξείδωση της LDL της «κακής» χοληστερόλης Το τέχνασμα για τη μεγιστοποίηση του οφέλους: Μην πετάξετε τη φλούδα!Η φλούδα του μήλου έχει δύο έως έξι φορές τις αντιοξειδωτικές ενώσεις της σάρκας.
4. Βοηθούν στην καταπολέμηση του καρκίνου
Εργαστηριακές μελέτες έχουν δείξει ότι πολλές ενώσεις σε αυτό το ζουμερό φρούτο περιορίζουν την ανάπτυξη καρκινικών κυττάρων - αλλά είναι πιο ισχυρό όταν το τρώγεται ολόκληρο . Οι άνθρωποι που μασουλούν περισσότερες από μία φορές την ημέρα μειώνουν τον κίνδυνο για αρκετές μορφές καρκίνου (όπως του στόματος, του οισοφάγου, του παχέος εντέρου, του μαστού, των ωοθηκών, του προστάτη, και άλλα) κατά 9 έως 42 τοις εκατό, ανακάλυψαν ιταλοί ερευνητές .
5. Σας κάνουν πιο έξυπνη
Ενδεχομένως επειδή ενισχύουν την παραγωγή της ακετυλοχολίνης, μια χημική ουσία που μεταδίδει μηνύματα μεταξύ των νευρικών κυττάρων, τα μήλα είναι πλέον πιθανά να κρατήσει το μυαλό σας κοφτερό ,καθώς την ενισχύει τη μνήμη, και, ενδεχομένως, να μειώνουν τις πιθανότητες εμφάνισης της νόσου του Alzheimer, υποδεικνύει μια πρόσφατη μελέτη σε ζώα από το Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης .
Με όλες αυτές τις θρεπτικές ουσίες στη διάθεσή σας, ίσως το ξανασκεφτείτε όταν βρεθείτεμπροστά σε μπισκότα.
Via goodhousekeeping.com
Η Priscila Freitas ήταν μία από τις υποψήφιες του διαγωνισμού για τα ωραιότερα οπίσθια της Βραζιλίας το 2012.
Η όμορφη Βραζιλιάνα με το καλογυμνασμένο κορμί μπορεί αν μην κέρδισε τον διαγωνισμό «Miss Bum Bum», καθώς δεν εκτιμήθηκαν τα... πίσω προσόντα της, ωστόσο της δίνουν την ψήφο τους οι φίλαθλοι της Φλαμένγκο. Η Priscila Freitas είναι οπαδός της Φλαμένγκο και δεν δίστασε να φωτογραφηθεί με τα χρώματα της αγαπημένης της ομάδας. Απολαύστε την στα videos και τις φωτογραφίες που ακολουθούν!..
Η Νεοϋορκέζα Jen Selter που ήταν πολύ αδύνατη και αποφάσισε το 2012 να χτίσει το κορμί της εστιάζοντας σε γλουτούς και κοιλία.
Εκατομμύρια οι θαυμαστές ανα το κόσμο ακόμα και επώνυμοι όπως η Rihanna, ο Terrell Owens ο Amar'e Stoudemire η Cara Delevingne, η Rita Ora..
Ξεκάθαρα δηλώνει ότι δεν έχει κάνει ποτέ της πλαστική... απλά με τη συστηματική γυμναστική και τη διατροφή της και δε θα έκανε ποτέ γυμνή φωτογράφηση.
Η μάνα της Jen Selter δηλώνει πως η κόρη της ποτέ δεν είχε καλή σχέση με το σχολείο και ανησυχούσε για το πως θα επιβιώσει η κόρη της.. όμως πλέον πέφτουν στους γλουτούς της οι μεγαλύτερες εταιρείες αθλητικών ειδών και συμπληρωμάτων.










Η υπόταση είναι η κατάσταση στην οποία η αρτηριακή πίεση είναι παθολογικά χαμηλή. Υπόταση ή χαμηλή αρτηριακή πίεση είναι όταν η αρτηριακή πίεση είναι χαμηλότερη από την αναμενόμενη κανονική πίεση αίματος για κάθε άτομο σε ορισμένες συνθήκες και είναι ένας σχετικός όρος. Για τον προσδιορισμό υπόταση πρέπει να καθορίσουμε πρώτα την τιμή της πίεσης του αίματος για κάποιον, λαμβάνοντας υπόψη τη δραστηριότητα του, την ηλικία και τυχόν φάρμακα που μπορεί να παίρνει.
Για να καταλάβουμε την υπόταση πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε τι είναι η αρτηριακή πίεση. Η αρτηριακή πίεση είναι η δύναμη με την οποία το αίμα πιέζει τα τοιχώματα των αρτηριών, όταν η καρδία στέλλει ως αντλία το αίμα, στο κυκλοφορικό σύστημα. Η συστολική πίεση μετριέται όταν η καρδία στέλλει το αίμα στην περιφέρεια. Η διαστολική πίεση είναι η τιμή της μέτρησης της πίεσης όταν η καρδία βρίσκεται σε διαστολή, μεταξύ δύο διαδοχικών συστολών. Η συστολική πίεση είναι ψηλότερη από τη διαστολική. Η κανονική αρτηριακή πίεση σ’ ένα ενήλικα είναι χαμηλότερη από 120/80 mmHg, όπου η πρώτη τιμή (120) είναι η συστολική και η δεύτερη (80) είναι η διαστολική. Η μονάδα μέτρησης (mmHg) είναι τα χιλιοστόμετρα υδραργύρου. Η υπόταση υπάρχει όταν η πίεση είναι χαμηλότερη από 90/60 mmHg. Όταν ένας φυσιολογικός άνθρωπος σηκώνεται από την κατακεκλιμένη στάση σε ορθία θέση, η αρτηριακή συστολική πίεση πέφτει κατά 10mmHg, η διαστολική πίεση αυξάνεται κατά 5mmHg και η καρδιακή συχνότητα αυξάνεται κατά 5-10 παλμούς ανά λεπτό. Ως ορθοστατική υπόταση ορίζεται η πτώση της αρτηριακής πίεσης κατά 20mmHg στα πρώτα 3-5 λεπτά μετά την έγερση από την κατακεκλιμένη θέση. Τη στιγμή εκείνη το αίμα κυλά προς τα πόδια και μακριά από τον εγκέφαλο. Η καρδιά για να αντιμετωπίσει την κατάσταση αυτή, χτυπά πιο γρήγορα και τα αιμοφόρα αγγεία συστέλλονται. Η αρτηριακή πίεση ανεβαίνει αμέσως και το αίμα στέλνεται προς τον εγκέφαλο.
Παρ’ όλα αυτά αν αυτή η αντίδραση καθυστερήσει για οποιονδήποτε λόγο, ίσως για λίγο να ελαττωθεί η ροή του αίματος προς τον εγκέφαλο και προσωρινά να προκληθεί ζάλη.
Μερικοί άνθρωποι έχουν πάντα υπόταση, αλλά αυτό είναι φυσιολογικό γι ‘αυτούς και δεν τους προκαλεί κανένα πρόβλημα.
Επίμονη χαμηλή αρτηριακή πίεση σχεδόν ποτέ δεν προκαλεί σοβαρές διαταραχές της υγείας, επειδή το σώμα να προσαρμοστεί σε αυτόν και δεν εμφανίζουν κανένα σύμπτωμα. Το πρόβλημα με την ξαφνική υπόταση συμβαίνει όταν ο εγκέφαλος και άλλα ζωτικά όργανα χάνουν την παροχή αίματος τους και δεν έχουν χρόνο για να προσαρμοστούν.
Τα συμπτώματα της υπότασης είναι ζάλη, διαταραχές όρασης, κόπωση, πνευματική σύγχυση, δυσαρθρία, ναυτία, αίσθημα παλμών, τρόμος, άγχος, προσυγκοπικά ή συγκοπικά επεισόδια.
Η συγκοπή είναι αιφνίδια, παροδική απώλεια συνείδησης με αυτόματη ανάληψη εντός 1 λεπτού και είναι συνδεδεμένη με απώλεια μυικού τόνου. Οφείλεται σε παροδική πτώση της εγκεφαλικής αιμάτωσης, συμβαίνει συνήθως σε όρθια στάση αλλά σπανιότερα μπορεί να συμβεί και σε καθιστούς ή κατακεκλιμένους ασθενείς. Αποτελεί το 1% των αιτιών εισαγωγής στο Νοσοκομείο και πρέπει να διαφοροδιαγνώσκεται από καταστάσεις όπως η επιληψία, η υπογλυκαιμία, η πνευμονική εμβολή, η ψυχογενής και αιθουσιαία συγκοπή. Η φυσική εξέταση πρέπει να εστιάζεται σε αποκλεισμό καρδιακής νόσου ή εστιακής νευρολογικής βλάβης.
Α) Ιδιοπαθής υπόταση είναι μια μόνιμη χαμηλή πίεση όταν δεν μπορούμε να βρούμε την αιτία, Μπορεί να οφείλετε σε γενετικούς παράγοντες, τη γεωγραφική περιοχή, τη διατροφή, το στρες, την σωματική άσκηση και το βάρος του σώματος. Ιδιοπαθής υπόταση είναι η πιο συχνή μεταξύ των νέων και αδύνατων γυναίκων,
Β) ∆ευτεροπαθής υπόταση είναι η χαμηλή πίεση αίματος που προκαλείται από αιμορραγία, αφυδάτωση, λοίμωξη, καρδιακή προσβολή, διαταραχές του καρδιακού ρυθμού, περικαρδίτιδα, αρρυθμία, εγκυμοσύνη, αλλεργική αντίδραση, εμβολή, σοκ, άγχος, υποογκαιμία, υπονατριαιμία, ασθένεια του Parkinson, εγκαύματα, βλάβη του νωτιαίου μυελού , διαβήτη και σε ορισμένα φαρμάκα
Στις ουσίες και φάρμακα που προκαλούν υπόταση περιλαμβάνονται:
Αγχολυτικά
Αντικαταθλιπτικά
Αναλγητικά
Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία των καρδιοπαθειών
Τα αντιυπερτασικά
Τα διουρητικά
Το αλκοόλ
Ορθοστατική υπόταση παρουσιάζεται όταν κάποιος που είναι καθιστός ή ξαπλωμένος σηκώνεται απότομα όρθιος. Στην ορθοστατική υπόταση, ο οργανισμός αδυνατεί να προσαρμοστεί γρήγορα και να αποκαταστήσει την αρτηριακή πίεση κατά τη μεταβολή της θέσης του σώματος. Η πτώση της πίεσης είναι συνήθως παροδική. Σε μερικές περιπτώσεις, για να αποκατασταθεί πλήρως η φυσιολογική αρτηριακή πίεση, θα πρέπει το άτομο να καθήσει ή να ξαπλώσει. Ορθοστατική υπόταση μπορεί να παρουσιαστεί σε οποιαδήποτε ηλικία, αν και είναι πιο συχνή στα ηλικιωμένα άτομα. Παράγοντες που συντελούν στην εμφάνιση ορθοστατικής υπότασης και συγκοπής είναι η κατάκλιση, ειδικά σε θερμό περιβάλλον, η αφυδάτωση, η πέψη, η νυκτερινή διούρηση, το οινόπνευμα, ο πυρετός, η ζέστη, το θερμό λουτρό, η άσκηση, ο υπεραερισμός καθώς επίσης και η λήψη φαρμάκων όπως τα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά, τα αντιϋπερτασικά, τα διουρητικά, τα αγγειοδιασταλτικά (νιτρογλυκερίνη, ανταγωνιστές ασβεστίου, υδραλαζίνη) και η τιζανιδίνη.
Νευρογενής υπόταση παρουσιάζεται όταν ένα άτομο στέκεται όρθιο για μεγάλο χρονικό διάστημα ή όταν βρίσκεται σε μια έντονα δυσάρεστη ή τρομακτική κατάσταση. Κατά τη νευρογενή υπόταση ο εγκέφαλος «δίνει λανθασμένες πληροφορίες» στην καρδιά, ότι η πίεση είναι υψηλή, ενεργοποιώντας μηχανισμούς για τη μείωσή της. Πιο συχνά παρατηρείται σε παιδιά ή νεαρά άτομα, αλλά μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία. Τα παιδιά συνήθως μεγαλώνοντας σταματούν να παρουσιάζουν νευρογενή υπόταση. Αιτίες νευρογενούς ορθοστατικής υπότασης είναι η νόσος Parkinson, η ατροφία πολλαπλών συστημάτων, η άνοια με σωμάτια Lewy, η ανεπάρκεια ντοπαμίνης-β-υδροξυλάσης, οι βλάβες του στελέχους και του νωτιαίου μυελού, η οικογενής δυσαυτονομία, η αυτοάνοση αυτόνομη γαγγλιονοπάθεια και όλες οι αυτόνομες περιφερικές νευροπάθειες.
Μεταγευματική υπόταση είναι χαμηλή πίεση του αίματος που συμβαίνει σε ορισμένους ανθρώπους μετά το φαγητό. Μεταγευματική υπόταση εμφανίζεται συχνότερα σε ηλικιωμένα άτομα με υψηλή αρτηριακή πίεση και τους ηλικιωμένους με διαταραχές του νευρικού συστήματος. Μεταγευματική υπόταση μετά από τα γεύματα, συμβαίνει όταν αυξάνει η ροή του αίματος προς τα κοιλιακά όργανα κατά τη διάρκεια της πέψης, και η οποία οδηγεί σε μείωση της ποσότητας του αίματος στο υπόλοιπο του σώματος και σε χαμηλή πίεση του αίματος. Οι άνθρωποι με μεταγευματική υπόταση δεν θα πρέπει να χρησιμοπούν αντιυπερτασικά πριν από τα γεύματα και μετά από τα γεύματα θα πρέπει να ξαπλώσουν. Γεύμα πλούσιο σε υδατάνθρακες μπορεί να επιδεινώσει τη μεταγευματική υπόταση.
Πρώτα θα πρέπει να καθοριστεί αν πληρούνται οι προϋποθέσεις για τη δευτεροβάθμια υπόταση, όπως ασθένεια ή φάρμακα που προκαλούν υπόταση δευτεροβάθμια. Μετά την αναθεώρηση του, ολόκληρο το σώμα, είναι απαραίτητο να μετρηθεί επανειλημμένα αρτηριακή πίεση και καρδιακή συχνότητα σε ξαπλωμένη, καθιστή και όρθια θέση.
Οι εργαστηριακές δοκιμές για υπόταση μειωθεί σε πλήρη αρίθμηση αίματος, τη γλυκόζη του αίματος και η νεφρική λειτουργία. Μετά από αυτό συνιστάται μετρήσεις της αρτηριακής πίεσης κατά τη διάρκεια μιας μακράς περιόδου 24-48h, κατά τη διάρκεια των καθημερινών δραστηριοτήτων, με τη βοήθεια του στεντ αρτηριακής πίεσης. Εκτός από αυτές τις δοκιμασίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την παρακολούθηση ΗΚΓ του καρδιακού ρυθμού, ηχοκαρδιογράφημα, τεστ κοπώσεως και άλλα.
∆ιάγνωση ορθοστατικών διαταραχών
∆οκιμασία Schellong. Ο ασθενής μένει ήρεμα ξαπλωμένος για 10 λεπτά. Μέτρηση ΑΠ. Ακολούθως σηκώνεται και η ΑΠ μετράται αμέσως σε όρθια θέση. Επι ορθοστατικής υπότασης η συστολική ΑΠ μειώνεται περισσότερο από 20mmHg.
Θεραπεία της υπότασης δεν απαιτείται εάν η χαμηλή πίεση του αίματος δεν προκαλεί συμπτώματα και μειωμένη ποιότητα ζωής. Η θεραπεία της ορθοστατικής υπότασης περιλαμβάνει αρχικά, μη φαρμακευτικά επιβοηθητικά μέτρα, όπως:
Τα βότανα πρέπει να χρησιμοποιούνται πάντα υπό την επίβλεψη ειδικού, καθώς σε μεγάλες ποσότητες μπορεί να γίνουν τοξικά.
1Η ΜΕΡΑ
ΠΟΔΙΑ
1)LEG PRESS
2)LEG EXTENSION
3)LEG CURL
4)MHXANHMA ΠΡΟΣΑΓΩΓΩΝ
5)ΜΗΧΑΝΗΜΑ ΑΠΑΓΩΓΩΝ
ΩΜΟΙ
1)ΠΙΕΣΕΙΣ ΩΜΩΝ ΜΗΧΑΝΗΜΑ
2)ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΛΤΗΡΩΝ ΟΡΘΙΕΣ
3)ΕΚΤΑΣΕΙΣ ΑΛΤΗΡΩΝ ΟΡΘΙΕΣ
2Η ΜΕΡΑ
ΣΤΗΘΟΣ
1)ΠΙΕΣΕΙΣ SMITH ΕΠΙΚΛΙΝΗΣ ΠΑΓΚΟΣ
2)ΕΚΤΑΣΕΙΣ ΑΛΤΗΡΩΝ ΟΡΙΖΟΝΤΙΟΣ ΠΑΓΚΟΣ
ΤΡΙΚΕΦΑΛΟΙ
1)PULL OVER ΑΛΤΗΡΑ ΚΑΘΙΣΤΗ
2)PULL DOWN ΣΤΟ ΜΗΧΑΝΗΜΑ
ΠΛΑΤΗ
1)ΕΜΠΡΟΣΘΟΛΑΙΜΙΕΣ ΕΛΞΕΙΣ ΤΡΟΧΑΛΙΑΣ
2)ΧΑΜΗΛΗ ΚΩΠΗΛΑΤΙΚΗ ΜΕ ΑΛΤΗΡΑ
ΔΙΚΕΦΑΛΟΙ
1)ΚΑΜΨΕΙΣ ΑΛΤΗΡΩΝ ΣΤΟΝ ΕΠΙΚΛΙΝΗ
2)ΚΑΜΨΕΙΣ ΑΛΤΗΡΩΝ ΣΦΥΡΙΑ
3Η ΜΕΡΑ
ΠΟΔΙΑ
1)SQUAT STO ΣΜΙΤΗ
2)LEG EXTENSION
3)LEG CURL
4)MHXANHMA ΓΛΟΥΤΙΑΙΩΝ
5)ΠΡΟΒΟΛΕΣ
ΩΜΟΙ
1)ΠΙΕΣΕΙΣ ΜΕ ΑΛΤΗΡΕΣ ΚΑΘΙΣΤΗ
2)ΑΡΣΕΙΣ ΣΤΡΑΒΟΜΠΑΡΑΣ
3)ΕΚΤΑΣΕΙΣ ΑΛΤΗΡΩΝ
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ:
-ΚΑΝΩ 15 ΛΕΠΤΑ ΕΛΛΕΙΠΤΙΚΟ Η ΔΙΑΔΡΟΜΟ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΓΙΑ ΠΡΟΘΕΜΑΝΣΗ
-ΔΙΑΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ
-3 ΦΟΡΕΣ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ 30 ΛΕΠΤΑ ΔΙΑΔΡΟΜΟ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ
-ΚΑΝΩ 3 ΣΕΤ 15 ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΙΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΣΚΗΣΗ
-60’’ ΔΙΑΛΛΕΙΜΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΕΤ
-3 ΦΟΡΕΣ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΚΟΙΛΙΑΚΟΥΣ ΚΑΙ ΡΑΧΙΑΙΟΥΣ
-ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ 3-4 ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ
Γράφει o Nίκος Ζέρβας Personal trainer www.nikoszervas.gr
Σαν στερητικό σύνδρομο από οινόπνευμα, σήμερα χαρακτηρίζουμε την κλινική εικόνα που εμφανίζεται όταν γίνει διακοπή λήψης οινοπνεύματος, ή απλά μείωση της προσλαμβανόμενης δόσης και εκφράζει αυξημένη συμπαθητική δραστηριότητα και απελευθέρωση νορεπινεφρίνης στον εγκέφαλο και στην περιφέρεια, ενώ η άμεση διαφορική του διάγνωση, γίνεται από λοιμώξεις του ΚΝΣ και την επιληψία.
Το στερητικό σύνδρομο στους αλκοολικούς εκφράζει φυσική εξάρτηση από το οινόπνευμα. Η εγκατάσταση φυσικής εξάρτησης προϋποθέτει κατανάλωση σημαντικών ποσοτήτων αιθανόλης για μεγάλο χρονικό διάστημα (συνήθως 5-10 χρόνια, αν και σε πολύ βαριά χρήση, και λίγοι μήνες μπορεί να είναι αρκετοί). Για την εμφάνιση του συνδρόμου δεν είναι απαραίτητη η πλήρης διακοπή της κατανάλωσης οινοπνεύματος. Αρκεί σημαντική μείωση της ημερήσιας χρήσης με πτώση των επιπέδων αιθανόλης στο αίμα κάτω από τα συνήθη επίπεδα. Σε χρόνιους αλκοολικούς έχουν έτσι αναφερθεί εκδηλώσεις στερητικού συνδρόμου με επίπεδα αιθανόλης στην περιοχή των 100 mg / dl ή και παραπάνω. Συχνά η εμφάνιση στερητικού συνδρόμου είναι αποτέλεσμα παρουσίας σοβαρής υποκείμενης νόσου (γαστρίτις, πνευμονία, τραύμα, εγχείρηση) που έχει σαν αποτέλεσμα παροδική διακοπή ή μείωση της κατανάλωσης οινοπνεύματος (38,39).
Επισημαίνεται ότι άτομα που έχουν εκδηλώσει ήδη μία φορά στερητικό σύνδρομο, έχουν αυξημένη πιθανότητα να επανεμφανίσουν εκδηλώσεις απόσυρσης επί μείωσης / διακοπής της κατανάλωσης οινοπνεύματος. Αναφέρεται επίσης ότι επανειλημμένα επεισόδια έχουν ως συνέπεια με κάθε νέο επεισόδιο να εμφανίζονται όλο και βαρύτερες εκδηλώσεις.
'Οσον αφορά στην παθογένεια του στερητικού συνδρόμου έχουν εντοπιστεί οι παρακάτω συνιστώσες:
Οι πρώτες εκδηλώσεις εμφανίζονται συνήθως 6-24 ώρες από την διακοπή του οινοπνεύματος. Άν οι πρώτες εκδηλώσεις στέρησης εμφανιστούν περισσότερο από 72 ώρες από το τελευταίο ποτό, η διάγνωση στερητικού συνδρόμου από οινόπνευμα πρέπει να αντιμετωπίζεται με επιφύλαξη και να αναζητούνται επίμονα άλλα αίτια (πίνακας V, III).
Ωστόσο, η έναρξη τρομώδους παραληρήματος μπορεί να είναι αρκετά καθυστερημένη.
Το κλινικό φάσμα του συνδρόμου απόσυρσης από το οινόπνευμα είναι εξαιρετικά ευρύ και η διάγνωση στερητικού συνδρόμου είναι διάγνωση αποκλεισμού. Διακρίνουμε (1,38):
Το σύνδρομο σπάνια εμφανίζεται προ της τρίτης ημέρας στέρησης ενώ έχει αναφερθεί εμφάνισή του ακόμα και 14 ημέρες μετά από την διακοπή του οινοπνεύματος. Δεν αποκλείεται αιφνίδια εμφάνιση, χωρίς να έχουν προηγηθεί άλλα συμπτώματα στέρησης. Άλλοτε πάλι, σε ασθενείς που είχαν εκδηλώσεις στερητικού συνδρόμου ή αλκοολικούς σπασμούς, δυνατό να υπάρχει μία απατηλή βελτίωση και να ακολουθήσει η εμφάνιση τρομώδους παραληρήματος.
Φαίνεται ότι το σύνδρομο αυτό είναι πιο συνηθισμένο σε ασθενείς με μακρό ιστορικό αλκοολισμού καθώς και επί προηγούμενου ιστορικού εκδηλώσεων στέρησης. Η θνητότητα είναι συνήθως αποτέλεσμα κυκλοφορικής κατέρρειψης λόγω αφυδάτωσης και / ή υπερθερμίας. Ιστορικά η θνητότητα ανέρχεται σε 15-20% σήμερα όμως με σωστή αντιμετώπιση σε μονάδα εντατικής θεραπείας, η έκβαση είναι πολύ καλύτερη, ενώ παρουσία υποκείμενων νοσημάτων αυξάνει την θνητότητα. Διαφορική διάγνωση πρέπει να γίνεται από σήψη, μηνιγγίτιδα, υποξία, υπογλυκαιμία, ηπατική ανεπάρκεια, αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Μόλις 5% των ασθενών που εισάγονται σε νοσοκομείο για σύνδρομο απόσυρσης εμφανίζουν τρομώδες παραλήρημα.
Σε ασθενείς με πολύ ήπιες εκδηλώσεις μπορεί να είναι επαρκής η υποστηρικτική αγωγή εφόσον ο ασθενής παραμένει υπό συνεχή παρακολούθηση. Γενικά όμως απαιτούνται φαρμακολογικές παρεμβάσεις. Η έγκαιρη θεραπεία προλαβαίνει κατά κανόνα την εξέλιξη προς μείζον σύνδρομο στέρησης ή τρομώδες παραλήρημα καθώς και την εμφάνιση σπασμών (1).
Χορηγούνται φάρμακα που έχουν διασταυρούμενη δράση (και αντοχή) με το οινόπνευμα (βενζοδιαζεπίνες, βαρβιτουρικά). Η κατασταλτική δράση τους προλαβαίνει συνήθεις επιπλοκές της διέγερσης (τραύμα, ραβδομυόλυση, υπερθερμία, αφυδάτωση) ενώ αποτελούν παράλληλα και αγωγή (μερικής) υποκατάστασης για την αιθανόλη και προλαβαίνουν την περαιτέρω εξέλιξη του στερητικού συνδρόμου. Η διασταυρούμενη αντοχή μπορεί να σημαίνει ανάγκη ασυνήθιστα υψηλών δόσεων σε μερικές περιπτώσεις. Προτιμώνται οι βενζοδιαζεπίνες από τα βαρβιτουρικά γιατί είναι πιο εύκολος ο χειρισμός τους, πιο προβλέψιμο το αποτέλεσμα και προκαλούν λιγότερο έντονη υπνηλία και καταστολή του αναπνευστικού κέντρου. Η τιτλοποίηση της αγωγής γίνεται με κριτήριο τον έλεγχο της ταχυκαρδίας, της υπέρτασης και του τρόμου.
Δεν έχει δειχθεί σαφής υπεροχή κάποιας βενζοδιαζεπίνης. Στην επιλογή βενζοδιαζεπίνης πρέπει ωστόσο να λαμβάνονται υπόψιν τα παρακάτω:
Η νοσηλεία δεν είναι απαραίτητη σε ασθενείς με ελάσσον σύνδρομο χωρίς άλλα ιατρικά προβλήματα. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η χλωροδιαζεποξείδη μπορεί να είναι μία καλή επιλογή και χορηγείται αρχικά σε δόση φόρτισης 50-100 mg, με επανάληψη ανά 1-3 ώρες. Ασθενείς που απαιτούν πάνω από 300 mg ημερησίως πρέπει να νοσηλεύονται. Συνήθως απαιτούνται 400-600 mg τις πρώτες 1-2 ημέρες. Μπορεί επίσης να δοθεί διαζεπάμη από το στόμα.
Σε σοβαρότερες μορφές του συνδρόμου συστήνονται τα παρακάτω (Πιν.Χ):
Α. Νοσοκομειακή νοσηλεία. Ειδικότερα επί τρομώδους παραληρήματος απαιτείται νοσηλεία σε ΜΕΘ (12).
Β. Υποστηρικτική αγωγή. Περιλαμβάνει διόρθωση της θρέψης των διαταραχών υγρών και ηλεκτρολυτών και χορήγηση πολυβιταμινούχων σκευασμάτων (40). Σε ασθενείς με διαταραγμένο επίπεδο συνείδησης χορηγούνται κατ΄αρχήν θειαμίνη και γλυκόζη, καθώς η εγκεφαλοπάθεια Wernicke ή υπογλυκαιμία μπορεί να συνυπάρχουν με στερητικό σύνδρομο.
Γ. Έντονα διεγερτικοί ασθενείς μπορεί να απαιτήσουν προσωρινά καθήλωση με φυσικά μέσα, μέχρι να δράσουν τα φάρμακα. Ωστόσο, παρατεταμένη φυσική καθήλωση χωρίς επαρκή καταστολή αποτελεί σφάλμα, καθώς οι διεγερτικοί ασθενείς συνεχίζουν να παλεύουν και το δέσιμο μπορεί να ενισχύει την διέγερσή τους με κίνδυνο επιπλοκών(τραύμα, ραβδομυόλυση, υπερθερμία, αφυδάτωση)
Δ. Βάση της αγωγής είναι οι βενζοδιαζεπίνες. Σε επαρκείς δόσεις ελέγχουν την συμπτωματολογία και προλαμβάνουν την εξέλιξη προς τρομώδες παραλήρημα. Άτομα εξαρτημένα από το οινόπνευμα δυνατό να απαιτούν ιδιαίτερα μεγάλες δόσεις βενζοδιαζεπινών. Δεν υπάρχει απόλυτη οροφή γιά τις χορηγούμενες δόσεις βενζοδιαζεπίνης. Μόνα κριτήρια είναι η ανησυχία του ασθενούς από την μία και η εμφάνιση μη αποδεκτών παρενεργειών από την άλλη. Ο ασθενής πρέπει να είναι κατασταλμένος, αλλά να είναι δυνατή η άμεση αφύπνισή του.
Δυνατές επιλογές:
Ε. Φαινοβαρβιτάλη. Αποτελεί επίσης αποτελεσματικό φάρμακο και χορηγείται κυρίως όταν απαιτείται πέραν της αντιμετώπισης του στερητικού συνδρόμου και παρατεταμένη αντιεπιληπτική αγωγή. Μπορεί να απαιτηθούν 20 mg / kg iv ή και παραπάνω. Η τιτλοποίηση του φαρμάκου γίνεται έτσι ώστε ο ασθενής να είναι ήρεμος και κομισμένος, αλλά να μπορεί να αφυπνισθεί άμεσα (12)
Στ. Αλοπεριδόλη. Είναι το μόνο μείζον ηρεμιστικό που μπορεί ενδεχομένως να χορηγηθεί ως επικουρικό φάρμακο σε μείζον στερητικό σύνδρομο ή τρομώδες παραλήρημα, που δεν ανταποκρίνεται στις βενζοδιαζεπίνες. Ωστόσο ο ρόλος της αλοπεριδόλης περιορίζεται σε συμπτωματικό έλεγχο της διέγερσης, ενώ δεν παρουσιάζει διασταυρούμενη δράση με το οινόπνευμα και δεν προλαβαίνει την περαιτέρω εξέλιξη του στερητικού συνδρόμου(1,12,13)
Ζ. Β-αναστολείς και κλονιδίνη. Μπορούν ενδεχομένως να χορηγηθούν σε ήπιας ή μέτριας βαρύτητας στερητικό σύνδρομο . Τα φάρμακα αυτά ελέγχουν την υπεραδρενεργική κατάσταση, δεν είναι όμως αποτελεσματικά στην πρόληψη σπασμών ή στον έλεγχο της εξέλιξης προς τρομώδες παραλήρημα. Είναι συζητήσιμη η ασφάλεια της χορήγησής τους σε ασταθείς ασθενείς. Επιπλέον, η συμπαθητικολυτική δράση τους μπορεί να συγκαλύψει πιθανή επιδείνωση του στερητικού συνδρόμου. Αυτό που αναφέρεται ως βασικό όφελος από ενδεχόμενη χρήση τους - ότι μπορούν να μειωθούν οι ανάγκες σε βενζοδιαζεπίνες - θα μπορούσε να θεωρηθεί από μία άλλη σκοπιά ως υποθεραπεία του στερητικού συνδρόμου. Παρά τις παραπάνω επιφυλάξεις, τα φάρμακα αυτά μπορούν ωστόσο να έχουν θέση στην θεραπεία του ήπιου ή μέτριας βαρύτητας στερητικού συνδρόμου, ιδίως σε ασθενείς με υποκείμενη υπέρταση ή στεφανιαία νόσο(1,12,13).
Η. Αιθανόλη. Μπορεί να ελέγξει το στερητικό σύνδρομο. Έχει όμως πολύ μικρή διάρκεια δράσης και είναι δύσκολη η ακριβής τιτλοποίηση της δόσης. Επιπλέον εκτρέπει, ιδίως σε iv χορήγηση, τον μεταβολισμό προς κετογένεση και σχηματισμό γαλακτικού. Σε ενδοφλέβια χορήγηση, η εξαγγείωση της μπορεί να προκαλέσει τοπική ιστική νέκρωση. Η αιθανόλη δεν έχει σήμερα θέση στον έλεγχο στερητικού συνδρόμου. Το αυτό ισχύει για την παραλδεύση(12)
Θ. Δίαιτα - Πρόγραμμα Αποκατάστασης. Συστήνεται σωστή και επαρκής δίαιτα, αποχή από το οινόπνευμα και σε δεύτερο χρόνο συμμετοχή σε πρόγραμμα αποκατάστασης .
Αλκοολικές Ψευδαισθήσεις
Σε κλασσικές περιγραφές, αναφέρεται ότι ο ένας στους τέσσερις ασθενείς με ήπιο ή μέτριας βαρύτητας στερητικό σύνδρομο μπορεί να εμφανίσει ψευδαισθήσεις και εφιάλτες. Οι ψευδαισθήσεις είναι κατά κανόνα οπτικές (πχ κατσαρίδες ή ερπετά στους τοίχους ή στο κρεβάτι), άν και στο 20% είναι ακουστικές και σπάνια απτικές ή οσφρητικές (12). Ωστόσο, μερικοί ασθενείς εμφανίζουν ψευδαισθήσεις ως μόνη εκδήλωση στέρησης. Αυτή η κατάσταση είναι γνωστή ως οξεία αλκοολική ψευδαισθήτωση και συνήθως αρχίζει στις 8-48 ώρες από την διακοπή του οινοπνεύματος.
Οι ψευδαισθήσεις αυτές είναι συχνότερα ακουστικές και μπορεί να έχουν διωκτικό χαρακτήρα. Οι ασθενείς δεν εμφανίζουν διαταραχές της δομής της σκέψης, δεν έχουν ιστορικό σχιζοφρένειας και είναι συνήθως προσανατολισμένοι σε τόπο και χρόνο. Η διάρκεια των συμπτωμάτων είναι 1-6 ημέρες, αν και μερικές φορές διαρκούν γιά μήνες και δίνουν μία κλινική εικόνα που θυμίζει παρανοειδή σχιζοφρένεια. Συνήθως υπάρχει ανταπόκριση στις βενζοδιαζεπίνες (12,41).
Εγκεφαλοπάθεια Wernicke - Σύνδρομο Korsakoff
Οι δύο αυτές διαταραχές που μπορούν να εμφανιστούν σε χρόνιους αλκοολικούς οφείλονται σε ένδεια θειαμίνης (βιταμίνη Β1) και έχουν κοινό νευροπαθολογικό υπόστρωμα. Η ένδεια θειαμίνης έχει ως συνέπεια μειωμένη ικανότητα χρησιμοποίησης γλυκόζης από τον εγκέφαλο. Φαίνεται ότι αφορούν άτομα με σχετική προδιάθεση (ένδεια του ενζύμου τρανσκετολάση).
Η εγκεφαλοπάθεια Wernicke είναι οξύ νευρολογικό σύνδρομο που χαρακτηρίζεται από τριάδα νευρολογικών ευρημάτων.
Η θνητότητα του συνδρόμου ανέρχεται σε 10-20%.
Η διάγνωση είναι κλινική και όχι πάντα ευχερής καθώς δεν παρατηρείται πάντα η κλασσική τριάδα. Σε κάθε αλκοολικό ή υποσιτισμένο ασθενή με βραδυκαρδία, διαταραχές οφθαλμοκινητικών μυών, αταξία, υποθερμία, διαταραγμένο επίπεδο συνείδησης ή κώμα, πρέπει να θεωρείται πιθανό το σ Wernicke. Ιδιαίτερα συχνά ευρήματα είναι η σύγχυση, ο οριζόντιος νυσταγμός και το αταξικό βάδισμα. Σπάνια είναι δυνατό να παρατηρηθεί υποθερμία (αποτέλεσμα προσβολής του θερμορρυθμιστικού κέντρου) ή υπόταση (αποτέλεσμα προσβολής του αγγειοκινητικού κέντρου).
Επιβάλλεται άμεση εισαγωγή σε ΜΕΘ – υποστηρικτική αγωγή και θρέψη καθώς και παρεντερική χορήγηση θειαμίνης (100 mg ημερησίως) γιά τουλάχιστον 5 ημέρες. Η χορήγηση θειαμίνης πρέπει να προηγείται της χορήγησης γλυκόζης. Επί εγκαταστημένου συνδρόμου, η οφθαλμοπληγία και ο νυσταγμός ανταποκρίνονται συνήθως στην χορήγηση θειαμίνης σε διάστημα από ώρες έως ημέρες. Η αταξία και οι διανοητικές διαταραχές αντίθετα μπορούν να απαιτήσουν αρκετές εβδομάδες για την εμφάνιση βελτίωσης και δεν έχουν πάντα τόσο καλή πρόγνωση. Οι ασθενείς αυτοί μπορεί παράλληλα να εμφανίζουν εκδηλώσεις του συνδρόμου Korsakoff (1, 20, 37, 42, 43, 44).
Tο σ Korsakoff αφορά διαταραχές μνήμης (ιδίως πρόσφατης) και απάθεια, ενώ συχνά συνυπάρχει και μυθομανία (ο απόστρατος στρατηγός Ιβόλγκιν του Ντοστογιέφσκυ). Η θεραπεία είναι κυρίως υποστηρικτική. Το 20 % των ασθενών επανέρχεται στο φυσιολογικό εντός 6μήνου.
Συμπέρασμα
Η κατανάλωση οινοπνευματωδών ποτών αποτελεί από τους αρχαίους χρόνους μία ευχάριστη και κοινωνικά αποδεκτή συνήθεια. Η κατάχρηση ωστόσο είναι αιτία πολλών παθολογικών καταστάσεων, που είναι επικίνδυνες για την σωματική και ψυχική υγεία και επιπρόσθετα μπορεί να έχει οδυνηρές συνέπειες για την κοινωνική, επαγγελματική και προσωπική ζωή. Ταυτόχρονα είναι υπεύθυνη για αύξηση της εγκληματικότητας και για πρόκληση ατυχημάτων.
Η αντιμετώπιση ασθενών με οξεία μέθη αλλά χωρίς εθισμό στο οινόπνευμα, είναι απλή και υποστηρικτική. Σε οξεία βαριά δηλητηρίαση με επιπλοκές , η νοσηλεία στη ΜΕΘ μετά την άμεση αντιμετώπιση στο ΤΕΠ, κρίνεται άκρως απαραίτητη όπως συμβαίνει και με τις άλλες σοβαρές δηλητηριάσεις (44,45). Στους χρόνιους αλκοολικούς η ταυτόχρονη παρουσία σοβαρών κλινικών προβλημάτων από την χρόνια χρήση οινοπνεύματος καθώς και η εμφάνιση στερητικού συνδρόμου, (46, 47) επιβάλλουν συχνά άμεση και στενή παρακολούθηση σε νοσοκομείο ή και σε μονάδα εντατικής θεραπείας (48,49).
Πίνακας VIII - ΣYΝΔΡΟΜΟ ΑΠΟΣΤΕΡΗΣΗΣ ΟΙΝΟΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ
ΠΙΝΑΚΑΣ IX - ΚΛΙΝΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΡΟΜΩΔΟΥΣ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑΤΟΣ
ΠΙΝΑΚΑΣ Χ - ΑΜΕΣΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΡΟΜΩΔΟΥΣ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑΤΟΣ
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1. McMicken DB. Alcohol-related disease. In Rosen P, Barkin R (eds). Emergency Medicine. Mosby. 4th Edition 1998 ; 1264-1292
2. Litovitz TL, Schmitz BZ, Holm KC. Annual report of the American Association of Poison Control Centers. National Data Centers. J Emerg Med 1989 ; 7:495-507
3. Scherger DL, Wruk KM, Kulig KW,. Ethyl alcohol (ethanol) – containing cologne, perfume and after-shave ingestions in children. Am J Dis Child 1988 ; 142:630-9
4. Lamminpoa A. Alcohol intoxication in adulthood and adolescence. Alcohol Alcoholism 1995 ; 30:5-12
5. Frezza M, di Padova C, Pozzato G,. High blood alcohol levels in women: The role of decreased gastric alcohol dehydrogenase activity and first pass metabolism. N Engl J Med 1990 ; 95:322-6-10
6. Lieber CS. Biochemical and molecular basis of alcohol-induced injury to liver and other tissues. N Engl J Med 1988 ; 319:1639-45
7. Litovitz TL, Klein – Schwatz W, White S, Cobaugh DJ, Yoiuniss J., Drab A., Benson E. 1999 Annual report of American Association of Poison control centers. Toxic expo sure surveillance system. Am J Emerg. Med 2000. 18Q 517-574.
8. Ford MD. Alcohols and glycols. In Rippe JM, et al (eds). Intensive Care Medicine. Little, Brown and Co 3rd Edition 1996:1506-21
9. Λ. Γρηγοράκος. Κεφαλαλγία, η πρώτη εκδήλωση καταστάσεων που οδηγούν σε κώμα και εγκεφαλικό θάνατο στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ). Κεφαλαλγία 3 (2): 239-248, 1995.
10. Lau MA, Pihl R, Peterson JB. Provocation, acute alcohol intoxication, cognitive performance and aggression. J Abnorm Psychol 1995 ; 104:150-155
11. Λ. Γρηγοράκος. Σηπτικό Shock. Μονογραφία, Αθήνα 1991.
12. Λ. Γρηγοράκος, Κ. Κανιαδάκη, Β. Κότσαρη. Η αντιμετώπιση των βαρέως πασχόντων στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Ελληνική Πνευμονολογική Επιθεώρηση, τόμος 6: 140-151, 1988.
13. Λ. Γρηγοράκος. Η κλινική αξία των παραμέτρων οξυγόνωσης στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Ελληνική Πνευμονολογική Επιθεώρηση, 1987, τόμος 5: 80-86.
14. Λ. Γρηγοράκος. Ταχεία εκτίμηση των αερίων αίματος και της οξεοβασικής ισορροπίας. Ελληνική Πνευμονολογική Επιθεώρηση, 1988 τόμος 6: 11-18.
15. Nuotto E, Palva ES. Naloxone fails to counteract heavy alcohol intoxication. Lancet 1983 ; 2:167-170
16. L. Gregorakos. Heat and Moisture balance in exercise. 8th European Congress of Intensive Care Medicine. Ch. Roussos (ed) Monduzzi editore 1995, pp 553-556.
17. Megarbane B., Borron S., Trout H. Treatment of acute methanol poisoning with fomepizole Intensive Care Med, 2001, 27Q 1370-1378.
18. Fulop M, Bock J, Ben – Ezra J, et al. Plasma lactate and 3-hydroxybutyrate levels in patients with acute alcohol intoxication. Am J Med 1986 ; 80:191-197
19. Halperin ML, Hammeke M, Josse RG, et al. Metabolic acidosis in the alcoholic: a pathophysiologic approach. Metabolism 1983 ; 32:308-316
20. Segal LD. Alcohol and the heart. Med Clin North Am 1984 ; 68:147-160
21. Kelbaek H, Hemodynamic effects of alcohol at rest and during upright exercise in coronary artery disease. Am J Cardiol 1988 ; 61:61-69
22. Οrlando J,. Effect of ethanol on angina pectoris. Ann Intern Med 1976 ; 84:652-666
23. Kashima T,. Variant angina induced by alcohol ingestion. Angiology 1982 ; 33:137-143
24. Pijls NH, Vander Werf T. Prinzmetal’s angina associated with alcohol withdrawal.Cardiology 1988 ; 75:226-231
25. Regan TJ. Alcohol and the cardiovascular system. JAMA 1990 ; 264:377-341
26. Gabow P, Kaehny W, Kelleher S. The spectrum of rhabdomyolysis. Medicine 1982 ; 61:141-146
27. Lewis TH, Hall JB. Rhabdomyolysis and myoglobinuria. In Hall JB, Schmidt GA, Wood LDH. Principles of critical care. 2nd Edition McGraw-Hill 1998 ; 1133 – 1140
28. Earnest M, Yarnell PR. Seizure admissions to a city hospital: the role of alcohol. Epilepsia 1976 ; 17:387-391
29. Brenan FN, Lytte JA. Alcohol and seizures: a review. J R Soc Med 1987 ; 80:571-3
30. Simon RP. Alcohol and seizures. N Engl J Med 1988 ; 319:715-720
31. Aminoff MF, Simon RP. Status epilepticus: causes, clinical features and consequences in 98 patients. Am J Med 1980 ; 69:657-665
32. Victor M, Brausch C. The role of abstinence in the genesis of alcoholic epilepsy. Epilepsia 1967 ; 8:1-7
33. Anstadt GW. Alcohol withdrawal and seizures. J Occup Med 1989 ; 31:888-891
34. Rathlev NK, D’Onofrio G, Fish SS, et al. The lack of efficacy of phenytoin in the prevention of recurrent alcohol-related seizures. Ann Emerg Med 1994 ; 23:513-22
35. Alldredge B, Lowenstein D, Simon R. Placebo – controlled trial of intravenous diphenylhydantoin for short term treatment of alcohol withdrawal seizures. Am J Med 1989 ; 87:645-651
36. Λ. Γρηγοράκος. Η θρέψη των ασθενών με κρανιοεγκεφαλική κάκωση (ΚΕΚ). Ιατρικά χρονικά, 1994 τόμος 12, τεύχος 1 σελ. 1-3
37. Lerner WD, Fallon JH. The alcoholic withdrawal syndrome.N Engl J Med 1985 ; 313:951-6
38. Chick J. Delirium tremens. Try to spot it early. BMJ 1990 ; 298:3-9
39. Τurner RC, Lichstein PR, Peden JG, et al. Alcohol withdrawal syndromes: a review of the pathophysiology, clinical presentation and treatment. J Gen Intern Med 1989 ; 4:432-439
40. Λ. Γρηγοράκος. Η θρεπτική και μεταβολική υποστήριξη των βαρειά πασχόντων. Ιατρικά Χρονικά, 1989, τόμος 12, τεύχος 3, 205-216.
41. Victor M. Persistent altered mentation due to ethanol. Neurol Clin 1993 ; 11:639-650
42. Λ. Γρηγοράκος. Μη Επεμβατικός Μηχανικός Αερισμός και Αναπνευστική Ανεπάρκεια – Νεότερες εξελίξεις . Πνεύμων 1996, τόμος 9, τεύχος 1b, σελ. 113-116.
43. Λ. Γρηγοράκος. Μηχανικός Αερισμός – Μετά τη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας και στο σπίτι. Πνεύμων, 1999 τόμος 12, τεύχος 2b, σελ. 249-253.
44. L. Gregorakos, G. Dimopoulos, S. Liberi, G. Antypas. Hydrogen sulphide poisoning. Management and complications. Angiology 1995, 40: (12):1123-1131
45. L. Gregorakos, K. Sakayianni V. Harizopoulou. Recovery from severe inhalational phosphine poisoning. Report of two sases. Clin Intensive Care, 2002, 13(4): 177-179.
46. Λ. Γρηγοράκος. Ν. Μάρκου. Δηλητηρίαση από οινόπνευμα (μέθη). Αντιμετώπιση στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ) και τη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (Μέρος Ι). Ιατρικά Χρονικά 2002 Τόμος KE Tεύχος 11, Σελ. 545-553.
47. Λ. Γρηγοράκος. Ν. Μάρκου. Δηλητηρίαση από οινόπνευμα (μέθη). Συνέπειες και θεραπεία (Μέρος ΙΙ). Ιατρικά Χρονικά, Δεκέμβριος 2002, Τόμος ΚΕ, Τεύχος 12. Σελ. 586-592.
48. L. Gregorakos, T. Thomaides, S. Stratouli, A. Sakayanni. The use of clonidine in the Management of autonomic overactivity in neuroleptic Malignant syndrome. Clinical Autonomic Research 2000, 10(4).
49. E. Apostolopoulou, P. Bakakos, T. Katostaras, L. Gregorakos. Incidence and risk factors of ventilator – associated pneumonia in Multidisciplinary Intensive Care Units in Athens. Respiratory Care Journal (in press, July 2003).
