4 SOS βήματα για την πρόληψη τραυματισμών στο γυμναστήριο !!!

4 SOS βήματα για την πρόληψη τραυματισμών στο γυμναστήριο !!!

Τραυματισμός είναι μια καταραμένη λέξη στο λεξικό των φανατικών του fitness. Οι τραυματισμοί είναι αντιξοότητες και εμπόδια στους στόχους σας, περιορίζουν ή απενεργοποιούν την ικανότητά σας να λειτουργήσετε και μερικές φορές ακόμη και να εκτελέσετε τις συνήθεις καθημερινές σας δραστηριότητες όπως το περπάτημα. Πολύ συχνά, οι τραυματισμοί προκαλούνται στο γυμναστήριο. Αλλά επίσης, πάρα πολύ συχνά, μπορείτε να αποτρέψετε μερικούς από αυτούς τους τραυματισμούς, ακόμη και την εμφάνιση τους, ή – σε περίπτωση που έχετε κακή τύχη – από την επανεμφάνιση τους. Πιο κάτω είναι τα βήματα που μπορείτε να πάρετε για να προετοιμάσετε τον εαυτό σας καλύτερα και να βοηθήσετε στην πρόληψη τραυματισμών από την άσκηση.

 
1. Αποφύγετε την υπερβολική προπόνηση
 
Η υπερπροπόνηση είναι το πρώτο βήμα για την οδυνηρή πορεία προς ένα τραυματισμό. Η υπερπροπόνηση εμφανίζεται όταν τοποθετείται πάρα πολύ πίεση στο μυϊκό και σκελετικό σύστημα. Όταν αυτό συμβαίνει επανειλημμένως (όπως στην περίπτωση της προπόνησης για έναν μαραθώνιο ή το καθημερινό περπάτημα στο διάδρομο) η πίεση μεγαλώνει και στη συνέχεια οι μύες και τα οστά γίνονται αδύναμοι κρίκοι στην «κινητική αλυσίδα».  Έτσι, ο ενοχλητικός πόνος στον αστράγαλό σας δεν έχει απλά εμφανιστεί μια μέρα στο γυμναστήριο … οι πιθανότητες είναι να έχετε κάνει υπερβολική προπόνηση για αρκετό καιρό οδηγώντας σας σε αυτό το αποτέλεσμα.
 
2. Καλή Τεχνική
 
Ένας από τους πιο συνήθεις ύποπτους των τραυματισμών που προκύπτουν από την υπερπροπόνηση είναι η ανάπτυξη μιας λανθασμένης τεχνικής. Είτε είστε δρομέας η στάση του οποίου είναι ασταθής είτε είστε σχετικά απρόσεκτοι με τα λεπτότερα σημεία της τεχνικής άρσης βαρών, η κακή τεχνική είναι ένας τρόπος για να τοποθετήσετε πάρα πολύ στρες στους μύες και στα οστά σας, το οποίο μπορεί να προκαλέσει ακόμα πιο σοβαρή ζημία από τον απλό μυϊκό πόνο.
Η κακή τεχνική δίνει έμφαση σε λάθος μέρη του μυός ή κάνει τον μυ να  δουλεύει με έναν τρόπο που δεν θα έπρεπε. Η κακή τεχνική μπορεί επίσης να εμφανιστεί με τη μορφή λανθασμένης κίνησης. Προσθέστε μια λάθος κίνηση με έναν τρόπο με τον οποίο ένας μυς δεν πρέπει να εργάζεται, και καθιστάτε πιθανότερη τη μυϊκή βλάβη καθώς και ένα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα μακριά από το γυμναστήριο λόγω τραυματισμού. Διορθώστε άμεσα την τεχνική σας ώστε να παραμείνετε εντός γυμναστηρίου και μακριά από το γιατρό.
 
3. Ακούστε το σώμα σας
 
Το μόνο άτομο που ξέρει πόσο μπορεί να αντέξει το σώμα σας είστε εσείς. Όπως το συκώτι σας θα  σας μιλήσει μετά από μια εξωφρενική νύχτα, έτσι και οι μύες σας θα σας μιλήσουν όταν τους βλάψετε. Όταν αισθάνεστε ότι έχει προκληθεί ή προκαλείται μια ζημία, μην το παίζετε «σκληρός/ή». Αυτό μπορεί να προκαλέσει εξίσου περισσότερους τραυματισμούς ή να επιδεινώσει τον ένα που ήδη έχετε. Αφιερώστε κάποιο χρόνο ξεκουράζοντας την συγκεκριμένη μυϊκή ομάδα. Αυτό μπορεί να βοηθήσει στην αντιστάθμιση του κύκλου της ζημίας. Χρησιμοποιήστε την κοινή λογική: ξεκουραστείτε, τοποθετήστε πάγο, περιτυλίξτε τον μυϊκό τραυματισμό και κρατήστε ανυψωμένο το τραυματισμένο σας σημείο.
 
4. Συμβουλευτείτε έναν ειδικό
 
Δεν είστε γιατρός. Σε οποιοδήποτε σενάριο στην περίπτωση ενός τραυματισμού, φροντίστε να συμβουλευτείτε έναν επαγγελματία ορθοπεδικό που μπορεί να διαγνώσει με ακρίβεια τον τραυματισμό σας και να σας βοηθήσει να επανέλθετε σύντομα στην κανονική σας ρουτίνα.
 
 

=

{fcomments}

  • Κατηγορία Υγεία
Σύνελθε από το hangover μετά από το τρελό ξενύχτι !!!

Σύνελθε από το hangover μετά από το τρελό ξενύχτι !!!

Διασκέδαση, ναι! Αλλά πες όχι στο hangover της επόμενης μέρας.

 

 

Ο διάσημος από την τηλεόραση γιατρός Mehmet Oz, M.D., θα σε βοηθήσει να ξυπνήσεις χωρίς πονοκεφάλους, κακή διάθεση... και κυρίως... χωρίς τύψεις!

 

Όταν γυρίσεις στο σπίτι

 

Πλύσου: Όταν πλένεις τα δόντια σου, πλύνε επίσης και τα χέρια και το πρόσωπό σου. Το αλκοόλ περιορίζει τα κύτταρα Τ που χρειάζεται το σώμα για την άμυνά του, αφήνοντάς σας ευάλωτους στα μικρόβια στο μπαρ, και επιδεινώνει τα συμπτώματα του hangover.

 

Πάρε H2O: Πιες ένα ή δύο ποτήρια νερό. Η αφυδάτωση (μία παρενέργεια του αλκοόλ που είναι διουρητικό) μειώνει το υγρό γύρω από τα ερυθρά σου αιμοσφαίρια, κάνοντας τον εγκέφαλό σου να συρρικνώνεται και οδηγώντας σε πονοκέφαλο, ζαλάδα και ναυτία.

 

Απαγόρευσε το ξυπνητήρι: Μπορεί να πέσετε ξεροί, όμως η ποιότητα του ύπνου σας δεν θα είναι και ονειρική. “Το αλκοόλ αποδιοργανώνει τα χημικά του εγκεφάλου που ρυθμίζουν τον ύπνο, οπότε θα περάσεις λιγότερο χρόνο σε ύπνο αποκατάστασης και περισσότερο χρόνο ελαφριού ύπνου”, λέει ο Dr. Oz. Κοιμήσου μέχρι αργά το πρωί και ίσως απλά προσπεράσεις τις οποιεσδήποτε ενοχλήσεις που μπορεί να είχες μετά το πάρτι.

 

Το επόμενο πρωινό

 

Άρχισε να τα σπας: “Τα αβγά είναι η θεραπεία μου για το hangover”, λέει ο Dr. Οz. “Περιέχουν κυστεΐνη, μια ουσία που διασπά την αλκεταδεΰδη, μία τοξίνη του αλκοόλ που προκαλεί το hangover”. Άλλες καλές επιλογές: ζωμοί και μπανάνες, που αναπληρώνουν το νάτριο και το κάλιο, αντίστοιχα, που χάνεις κατά τις συχνές νυχτερινές επισκέψεις στην τουαλέτα.

 

Έξυπνα ροφήματα: Φτιάξε αφέψημα δυόσμου με μέλι ή γέμισε ένα ποτήρι με φρέσκο χυμό φρούτων. Ο δυόσμος ανακουφίζει το στομάχι σου και το μέλι και η φρουκτόζη (η ζάχαρη των φρούτων) βοηθά τον οργανισμό να μεταβολίσει πιο γρήγορα το αλκοόλ. Απέφυγε όμως να πιεις ένα σφηνάκι για να νιώσεις καλύτερα – απλά θα παρατείνει τη μιζέρια σου.

 

Σκότωσε τον πόνο: Διάλεξε ιμπουπροφένη. Αναστέλλει τις προσταγλανδίνες, έναν αγγελιαφόρο του πόνου που σχετίζεται με την αύξηση της σοβαρότητας του hangover. Απόφυγε την ασπιρίνη, η οποία μπορεί να ερεθίσει το στομάχι σου, το ίδιο και η ακεταμινοφαίνη. Πρέπει να μεταβολιστεί στο συκώτι σου, το οποίο ήδη δουλεύει υπερωρίες για να αποβάλει το αλκοόλ.

 

Χτύπα ένα γυμναστήριο: “Δεν μπορείς να ξεπλύνεις το αλκοόλ με την άσκηση”, λέει ο Dr. Oz. “Όμως κάποιοι άνθρωποι βρίσκουν πως η άσκηση τους κάνει να νιώθουν καλύτερα, πιθανότατα εξαιτίας των νιώσε-καλά-χημικών που απελευθερώνει η σωματική δραστηριότητα”. Κάνε λίγη yoga και διάλεξε για μάντρα σου τη λέξη αυτοσυγκράτηση.
 

Για να αποφύγεις το hangover την επόμενη φορά φέρσου έξυπνα στην έξοδο σου!

 

Γέμισε πρώτα: Ένα υγρό δείπνο είναι ένα κακό σχέδιο. Φάε κάτι πριν βγεις έξω. (Μας αρέσει ένας συνδυασμός υγιεινών υδατανθράκων και λιπαρών, όπως ένα burger γαλοπούλας με ψωμί ολικής άλεσης ή τυρί και κρακεράκια ολικής άλεσης.) “Για την πέψη της τροφής, το στομάχι σου κλείνει τη βαλβίδα που οδηγεί στο μικρό έντερο, εκεί όπου το αλκοόλ απορροφάται πιο γρήγορα, οπότε είναι λιγότερο πιθανό να σε χτυπήσει”, λέει ο Dr. Oz.

 

Κράτα τις αποστάσεις σου: Προτίμησε τα ανοιχτόχρωμα ποτά (βότκα, λευκό κρασί, τζιν) αντί για κόκκινο κρασί, μπέρμπον και ουίσκι. Τα πιο σκούρα ποτά περιέχουν περισσότερες χημικές ουσίες, τις congeners, που αυξάνουν τη φλεγμονή στο σώμα κάνοντας πιο έντονο το hangover.

 

Ανάμιξε έξυπνα: Τα αναψυκτικά διαίτης αδειάζουν πιο γρήγορα το στομάχι σου απ' ότι τα κανονικά, οπότε θα ζαλιστείς πιο γρήγορα αν τα προτιμήσεις. Απόφυγε επίσης τα ενεργειακά ποτά σε συνδυασμό με το αλκοόλ. Η καφεΐνη σε κάνει να νιώθεις λιγότερο ζαλισμένος απ' όσο είσαι πραγματικά, οπότε μπορεί να μην συνειδητοποιήσεις πότε θα φτάσεις στο όριό σου.

 

http://www.shape.gr

=

{fcomments}

  • Κατηγορία Υγεία
Η καλύτερη αποθεραπεία ώμου

Η καλύτερη αποθεραπεία ώμου

Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για αποθεραπεία μετά από τραυματισμό στον ώμο;

 

Πρέπει να ξεκουράσεις τον ώμο και να βάζεις πάγο τις πρώτες δύο μέρες για 15-20 λεπτά κάθε ώρα. Μετά τον πάγο βάλε ελαστικό επίδεσμο στο σημείο που πονάς και προσπάθησε να έχεις ανυψωμένο το χέρι σε μια θέση που σε βολεύει. Είναι πολύ σημαντικό από την πρώτη κιόλας ημέρα να κινείς τον ώμο σου πολλές φορές. Μετά την τρίτη μέρα μπορείς να κάνεις ισομετρικές ασκήσεις (στατικές, χωρίς κίνηση) με μαλακό ελαστικό ιμάντα για τον ώμο.

 

Για παράδειγμα, πάτα με το πόδι σου τη μία άκρη του ιμάντα και με το χέρι σου σήκωσε την άλλη άκρη και κράτα τη στο ύψος του ώμου για 20-30 δευτερόλεπτα. Αμέσως μετά κίνησε τον ώμο. Οταν μετά από μερικές ημέρες νιώσεις ότι ο ώμος δεν παρουσιάζει κάποια ενόχληση, κάνε 3-5 επαναλήψεις Get up με ένα ελαφρύ kettlebell . Είναι η καλύτερη άσκηση για ενδυνάμωση και μετατραυματική αποκατάσταση του ώμου πριν μπεις στο κανονικό σου πρόγραμμα γυμναστικής.   

 

ΑΝΤΩΝΗΣ ΝΙΣΚΟΠΟΥΛΟΣ, Personal Trainer - Ketllebell Instructor SFG

 

http://www.menshealth.gr

=

{fcomments}

  • Κατηγορία Υγεία
Τενοντίτιδα-Ένα συχνό φαινόμενο στους αθλητές! Αιτία, συμπτώματα και θεραπεία

Τενοντίτιδα-Ένα συχνό φαινόμενο στους αθλητές! Αιτία, συμπτώματα και θεραπεία

O τένοντας είναι ινώδης ιστός που ενώνει τους μύες με τα οστά και σε αρκετές περιπτώσεις περιβάλλεται από ένα “σακούλι”, το έλυτρο. Λέγοντας τενοντίτιδα (tendonitis) εννοούμε την πάθηση του  τένοντα είτε στο σημείο που ενώνεται με τον μυ είτε στο σημείο που ενώνεται με το οστό. Η πάθηση μπορεί να είναι ερεθισμός, τραυματιστμός, κάκωση, φθορά ή φλεγμονή. Αν επηρεάζεται και το έλυτρο (το περίβλημα του τένοντα) μιλάμε για τενοντοελυτρίτιδα. Η τενοντιτιδα αποκαλείται επίσης τεντίνοση ή τενοντοπάθεια.

 

Η τενοντίτιδα είναι μια ενοχλητική κατάσταση και μερικές φορές η αντιμετώπιση και η θεραπεία δεν είναι εύκολη. Παρουσιάζεται τόσο στα άνω άκρα όσο και στα κάτω άκρα. Οι κυριότερες τενοντίτιδες για τα άνω άκρα είναι των στροφέων του ώμου, της μακράς κεφαλής του δικέφαλου, η έσω και έξω επικονδυλίτιδα. Οι κυριότερες και συχνότερες των κάτω άκρων είναι του επιγονατιδικού τένοντα, του οπισθίου κνημιαίου, των περονιαίων και του Αχίλλειου τένοντα.

 

Αιτία

 

Η μυϊκή υπερλειτουργία είναι η κύρια αιτία της τενοντίτιδας. Όταν ο μυς “δουλεύει” παραπάνω από τις δυνατότητές του, ο τένοντας κουράζεται και δημιουργείται φλεγμονή. Συνήθως, τα άτομα που ξεκινούν για πρώτη φορά ένα πρόγραμμα γυμναστικής ή αυξάνουν το επίπεδο των ασκήσεων τους απότομα αρχίζουν να εμφανίζουν συμπτώματα τενοντίτιδας. Ο τένοντας αδυνατεί να προσαρμοστεί στο νέο επίπεδο δραστηριότητας και αυτή η κατάχρηση οδηγεί με τη σειρά της σε φλεγμονή και τενοντίτιδα.

 

Η τενοντιτιδα εμφανίζεται συχνά στις μέρες μας κυρίως λόγω της εισβολής των ηλεκτρονικών υπολογιστών στη ζωή μας, αλλά και εξαιτίας της καθιστικής ζωής. Επιπλέον, με τα χρόνια, οι τένοντες χάνουν την ελαστικότητά τους κι αυτός είναι ένας επιβαρυντικός παράγοντας. Πρέπει επίσης να αναφέρουμε ως  μια άλλη αιτια τενοντίτιδας την κακή κυκλοφορία του αίματος. Υπάρχουν εκατοντάδες τένοντες στο σώμα μας αλλά λίγοι από αυτούς τελικά μπορεί να δημιουργήσουν πρόβλημα. Σε αυτούς τους τένοντες υπάρχουν κάποια σημεία όπου η αιμάτωση είναι φτωχότερη. Στο σημείο αυτό ο τένοντας είναι μπορεί να πάθει βλάβη ενώ η επούλωση είναι πιο δυσχερής. Λόγω της κακής κυκλοφορίας του αίματος ορισμένα άτομα μπορεί να έχουν μια προδιάθεση για τενοντίτιδα σε συγκεκριμένα σημεία. Πρέπει τέλος να αναφέρουμε ότι αιτία τενοντίτιδας μπορεί να είναι στην ύπαρξη κάποιας σοβαρής ασθένειας όπως είναι η ρευματοειδής αρθρίτιδα.

 

Ο φυσιολογικός τένοντας συγκροτείται από δεσμίδες κολλαγόνου οι οποίες περιέχουν ινοβλάστες και εξωκυττάριο υγρό. Οι τένοντες έχουν υφή ιξώδη και ελαστική.  Ο φυσιολογικός τένοντας στη θέση χαλάρωσης παρουσιάζεται ¨κατσαρωμένος¨ ή ¨κυματιστός¨. ΄Όταν αρχίζει να εφαρμόζεται μια δύναμη φόρτισης γίνεται πιο σκληρός και άκαμπτος. Η ελαστικότητα και δύναμη του τένοντα είναι μεγάλη, περίπου 4 φορές μεγαλύτερη από την μέγιστη δύναμη που παράγεται από τον μυ.

 

Σχεδόν όλες οι αιτίες πρόκλησης τενοντίτιδας έχουν σαν συνέπεια την υπέρμετρη εφαρμογή δύναμης στον τένοντα. Η υπέρμετρη τάση είναι αυτή που προκαλεί τον τραυματισμό είτε με τον όρο του άμεσου τραυματισμού (ρήξη) είτε με την χρόνια μορφή της κατάχρησης. Παθαίνουμε δηλαδή τενοντίτιδα σε σημεία στα οποία οι μυς κινούνται περισσότερες φορές. Για παράδειγμα, οι χρηστές ηλεκτρονικών υπολογιστών στα δάκτυλα, ενώ οι κολυμβητές, οι τενίστες και οι παίκτες του γκολφ είναι ευαίσθητοι στην τενοντίτιδα στους ώμους και στους αγκώνες. Οι περισσότερες τενοντίτιδες ανήκουν στην κατηγορία του συνδρόμου κατάχρησης, ειδικά στους αθλητές.

 

Ένα από τα δυσκολότερα προβλήματα στην αποθεραπεία των τενοντίτιδων στους αθλητές είναι η γνώση και διαπίστωση σε ποια κατάσταση βρίσκεται ο τένοντας κατά την πρόοδο της θεραπείας. Αυτό δεν αφορά την τενοντίτιδα που είναι αποτέλεσμα  πρόσφατου τραυματισμού ή ατυχήματος οπότε προσδιορίζεται εύκολα η πρόοδος της αποκατάστασης. Αφορά τη χρόνια τενοντίτιδα λόγω υπέρχρησης του τένοντα όπου τα συμπτώματα αλλά και η απόκριση στην θεραπεία είναι αυτά τα στοιχεία που θα προσδιορίσουν το στάδιο στο οποίο βρίσκεται.

 

Ειδικά για τους αθλητές συνιστάται ως πρόληψη της τενοντίτιδας μια σταδιακή επιβάρυνση της φόρτισης κατά την προπόνηση. Επίσης μια λάθος τεχνική και εκτέλεση των ασκήσεων μπορεί να επιφέρει περισσότερη τάση στον τένοντα. Για παράδειγμα εάν σε ένα αθλητή του τένις η λαβή της ρακέτας είναι αρκετά μεγάλη ο αθλητής αναγκάζεται να πιάσει πιο δυνατά την ρακέτα για να μπορέσεις να την σταθεροποιήσει. Αυτό όμως το γεγονός έχει σαν αποτέλεσμα να αυξήσει την τάση στους εκτείνοντες του χεριού. Εάν πάλι ένας αθλητής σφίγγει περισσότερο τα κορδόνια του παπουτσιού του οι εκτείνοντες του άκρου πόδα δέχονται μεγαλύτερη πίεση με αποτέλεσμα ακόμα και της τενοντίτιδας των συγκεκριμένων μυών. Ένας αθλητής μπάσκετ είναι περισσότερο επιρρεπής για την δημιουργία τενοντίτιδας του επιγονατιδικού όταν αγωνίζεται σε γήπεδο με πλαστικό πάτωμα από όταν αγωνίζεται σε ξύλινο. Όσο λιγότερη απορροφητικότητα κραδασμών έχει μια επιφάνεια τόσο μεγαλύτερη τάση αναπτύσσεται στους τένοντες.

 

O όρος τενοντίτιδα δηλώνει την ύπαρξη φλεγμονής (όλοι οι ιατρικοί όροι που καταλήγουν σε –ίτιδα δηλώνουν φλεγμονή, δηλαδή αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος στην πάθηση). Ο όρος αυτός εμφανίστηκε διότι πριν αρκετές δεκαετίες θεωρήθηκε ότι η τενοντίτιδα ξεκινούσε από μερική ρήξη των ινών του τένοντα, κάτι που οδηγούσε σε φλεγμονώδη αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματα. Νεώτερες όμως μελέτες της κυτταρικής διαδικασίας στην χρόνια παθολογία του τένοντα, έδειξαν ότι μπορεί να υπάρχει τενοντίτιδα με απουσία φλεγμονωδών κυττάρων και απουσία ρήξης ιστών. Φάνηκε λοιπόν ότι η αιτία της τενοντίτιδας μπορεί να ξεκινά από εκφυλισμό του κολλαγόνου μέσα στον τένοντα. Για τον λόγο αυτό πολλοί γιατροί σήμερα ονομάζουν την παθολογία του τένοντα τεντίνοση ή τενοντοπάθεια (στην αγγλόφωνη βιβλιογραφία χρησιμοποιείται ο όρος “tendinosis” ή ο όρος “tendinopathy”.

 

Τα συμπτώματα

 

Προφανώς, τα συμπτώματα της τενοντίτιδας ποικίλλουν ανάλογα με την περιοχή στην οποία εκδηλώνονται. Σε κάθε περίπτωση, οι τραυματισμένοι τένοντες προκαλούν πόνο κατά την κίνηση ή τη συμπίεση, ενώ ακόμα και μικρές κινήσεις μπορούν να προκαλέσουν έντονο πόνο.

 

Όσον αφορά την περιοχή στην οποία εντοπίζονται τα συμπτωματα, μερικά παραδείγματα σχετικά με τις πιο κοινές τενοντίτιδες είναι τα εξής:

Στην επικονδυλίτιδα ο πόνος εντοπίζεται στον αγκώνα. Στην περίπτωση που αφορά τον Αχίλλειο τένοντα ο πόνος εντοπίζεται στην περιοχή ακριβώς πάνω από τη φτέρνα. Στην περίπτωση φλεγμονής των προσαγωγών μυών ο πόνος εμφανίζεται στην εσωτερική πλευρά του μηρού. Αν η τενοντίτιδα αφορά τον επιγονατιδικό τένοντα ο πόνος εντοπίζεται ακριβώς κάτω από την επιγονατίδα. Σε περίπτωση φλεγμονής του πετάλου των στροφέων μυών, ο πόνος εντοπίζεται στον ώμο. Στην περίπτωση της τενοντοελυτρίτιδας του μακρού απαγωγού και του βραχέως εκτείνοντα τον αντίχειρα (σύνδρομο του De Quervain), ο πόνος εντοπίζεται στον καρπό από τη πλευρά του αντίχειρα και στη βάση του δακτύλου. Σε περίπτωση φλεγμονής των καμπτήρων τενόντων των δακτύλων είναι δυνατόν να παρουσιαστεί το φαινόμενο του εκτινασσόμενου δακτύλου.

 

Τα βασικά συμπτώματα της τενοντίτιδας είναι:

  • Πόνος στην άρθρωση κατά τη διάρκεια της κίνησης, αλλά μερικές φορές ακόμα και με την απλή επαφή.
  • Επιδείνωση του πόνου κατά τη διάρκεια της νύχτας.
  • Περιορισμός της κίνησης.
  • Oίδημα (πρήξιμο).
  • Πάχυνση και σκλήρυνση του ελύτρου με αποτέλεσμα να εμποδίζεται η ολίσθηση του τένοντα και κατά συνέπεια να εμποδίζεται η κίνηση αλλά και να προκαλείται ένας χαρακτηριστικός ήχος.
  • Μυϊκή αδυναμία που μπορεί να συνοδεύεται από μυϊκό σπασμό.

 

Οι τενοντίτιδες δε χρειάζονται ιδιαίτερες διαγνωστικές εξετάσεις για να διαγνωστούν. Ο γιατρός, με την κλινική εξέταση, μπορεί να δει τα σημάδια και τα συμπτώματα της τενοντίτιδας. Απλή ακτινογραφία μπορεί να χρειαστεί, παρόλα αυτά, σε περιπτώσεις τενοντίτιδας αφού ο γιατρός μπορεί να χρειαστεί να αποκλείσει άλλες παθήσεις των οστών που μπορεί να συμβαίνουν στην περιοχή παρότι οι τένοντες δεν φαίνονται στης άπλες ακτινογραφίες. Σπάνια, μαγνητική τομογραφία μπορεί να χρειαστεί, η οποία μπορεί να  δείξει τις τενοντίτιδες. Σπάνια, επίσης, εργαστηριακές εξετάσεις αίματος μπορεί να χρειαστούν για να αποκλειστούν άλλες παθήσεις.

 

Θεραπεία

 

Το πρώτο βήμα στην αντιμετώπιση της τενοντίτιδας είναι να αποφεύγουμε τις κινήσεις που δημιουργούν τα συμπτώματα, δηλαδή τον πόνο. Αυτό σημαίνει θα πρέπει να απέχουμε από εκείνη τη δραστηριότητα που σχετίζεται με τα συμπτώματά μας ώστε να δώσουμε στο τένοντα χρόνο για να επουλωθεί. Χρήσιμος μπορεί να είναι ένας κηδεμόνας ή ένας νάρθηκας που να προστατεύει την πάσχουσα περιοχή για ένα χρονικό διάστημα.

 

Να επισημάνουμε πάντως ότι συνήθως οι περισσότεροι πάσχοντες (π.χ. αθλητές) καθυστερούν στην αντιμετώπιση της τενοντίτιδας και αυτό δυσκολεύει τη θεραπεία της κατά πολύ. Αυτό συμβαίνει διότι ο πόνος είναι μεν συχνός αλλά μικρός και χρόνιος και σχεδόν όλοι πιστεύουν ότι θα περάσει μόνος του. Έτσι συνεχίζουν να γυμνάζονται με τον τρόπο που προκάλεσε την τενοντίτιδα κάτι αυτό επιβαρύνει την κατάσταση και αποτρέπει τη θεραπεια.

 

Ο στόχος της αντιμετώπισης της τενοντίτιδας είναι να αντιμετωπιστεί ο πόνος και να μειωθεί η φλεγμονή. Άρα λοιπόν οι τρόποι αντιμετώπισης είναι η ξεκούραση, ο πάγος, οι τοπικές αντιφλεγμονώδεις αλοιφές ή τα αντιφλεγμονώδη από το στόμα. Η θεραπεία περιλαμβάνει:

  • Διακοπή όλων των δραστηριοτήτων που συμμετέχει η συγκεκριμένη άρθρωση και ανάπαυση.
  • Αν είναι δυνατόν το μέλος σε ανάρροπη θέση.
  • Εφαρμογή πάγου και σε καμία περίπτωση ζεστού.
  • Παυσίπονα και αντιφλεγμονώδη φάρμακα.
  • Laser χαμηλής ισχύος στην οξεία φάση.
  • Ιοντοφόρεση με κορτιζονούχο φάρμακο.
  • Χρήση ανάλογου της πάσχουσας περιοχής κηδεμόνα περιορισμού της κίνησης, που προοδευτικά θα αφαιρείται ανάλογα με την μείωση των συμπτωμάτων.
  • Προοδευτική κινητοποίηση της άρθρωσης (mobilization).

 

Στις περισσότερες περιπτώσεις σε μικρό ή μεγαλύτερο χρονικό διάστημα οι τενοντίτιδες υποχωρούν. Προσοχή χρειάζεται επίσης στις αντενδείξεις στην λήψη των φαρμάκων όπως έλκος στομάχου, υπέρταση, αλλεργίες, αντιπηκτική θεραπεία κ.ά. Στις περιπτώσεις που οι τενοντίτιδες παραμένουν, ενέσεις κορτικοστεροειδών ή τοπικών αναισθητικών στο σημείο του τένοντα, τις περισσότερες φορές, ηρεμούν απολύτως τον πόνο. Όμως δεν συνιστάται σε όλους τους τύπους της τενοντίτιδας η χρήση της κορτιζόνης. Όπως για παράδειγμα δεν συνιστάται στη τενοντίτιδα του Αχίλλειου λόγω φόβου πιθανής ρήξης του.  Η φυσικοθεραπεία επίσης μπορεί να φανεί χρήσιμη.

 

Υπάρχουν και ορισμένες περιπτώσεις, όπου απαιτείται χειρουργική αντιμετώπιση. Αφορούν παραμελημένες καταστάσεις, όπου λόγω χρόνιας φλεγμονής έχει προκληθεί πάχυνση του ελύτρου με αποτέλεσμα να εμποδίζεται η ολίσθηση του τένοντα, ή έχει ασβεστοποιηθεί μέρος του τένοντα που πρέπει να αφαιρεθεί χειρουργικά. Σε περιπτώσεις που έχει αλλοιωθεί ο ινώδης ιστός του τένοντα υπάρχει πιθανότητα διατομής αυτού (κόβεται ο τένοντας). Η επιπλοκή αυτή θέλει άμεση χειρουργική επέμβαση (τενοντοραφή).

 

http://www.healthyliving.gr

=

{fcomments}

  • Κατηγορία Υγεία
Χασμουρήσου - Είναι μεταδοτικό !!!

Χασμουρήσου - Είναι μεταδοτικό !!!

Η αιτία δεν είναι απόλυτα γνωστή, αλλά πρόσφατες νευροεπιστημονικές έρευνες δείχνουν ότι σχετίζεται με τη λειτουργία ειδικών νευρικών κυττάρων («νευρώνες-καθρέφτες») στον εγκέφαλο, που παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη κοινωνικών σχέσεων. Αυτός, ίσως, είναι και ο λόγος που οι χιμπατζήδες, εκτός από το ζευγάρωμα, μοιάζουν με τον άνθρωπο και στη μεταδοτικότητα του χασμουρητού. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι τέτοιες συμπεριφορές αποτελούν τα θεμέλια της ενσυναίσθησης.

 

Ετσι, λοιπόν, την επόμενη φορά που θα χασμουρηθείς απαντώντας στο χασμουρητό της φίλης σου, πες της ότι δεν είναι επειδή βαριέσαι, αλλά επειδή επικοινωνείς και ταυτίζεσαι κοινωνικά μαζί της.

 

Στο παρακάτω βίντεο μπορείς να δεις και την απόδειξη

 

 

http://www.menshealth.gr

 

=

{fcomments}

  • Κατηγορία Υγεία
Σωματική άσκηση και υγεία του εγκεφάλου

Σωματική άσκηση και υγεία του εγκεφάλου

Σύμφωνα με μια μελέτη, η οποία δημοσιεύεται στο περιοδικό Cell Metabolism, ερευνητές εντόπισαν ένα μόριο, το οποίο ονομάζεται irisin, παράγεται στον εγκέφαλο κατά τη διάρκεια ασκήσεων αντοχής και εμφανίζει νεύρο-προστατευτικά αποτελέσματα.





Οι ερευνητές κατόρθωσαν να αυξήσουν τεχνητά τα επίπεδα της ουσίας αυτής στο αίμα, ώστε να ενεργοποιήσει γονίδια που υπεισέρχονται στον μηχανισμό μάθησης και μνήμης.

alt




















Τα ευρήματα αυτά, μπορεί να φανούν χρήσιμα για το σχεδιασμό φαρμάκων τα οποία, χρησιμοποιώντας αυτό το μόριο που παράγεται με την άσκηση, μπορεί να δράσει κατά των διαφόρων νευρο-εκφυλιστικών παθήσεων και να βελτιώσει την διανοητική λειτουργία στα άτομα μεγάλης ηλικίας.

Πηγή: Υγείαonline.gr

 

 

{fcomments}

Πώς κόβεται ο λόξυγκας ... 8 tips

Πώς κόβεται ο λόξυγκας ... 8 tips

Οι 8 αποδεδειγμένοι τρόποι να απαλλαγείτε από την ενοχλητική του παρουσία

Μόνο ένα πράγμα είναι πιο ενοχλητικό από τον λόξιγκα: να ακούς τον λόξυγκα του άλλου!

Για το καλό όλων λοιπόν, να τα 8 μέτρα που μπορείτε να δοκιμάσετε για να τον κόψετε στο άψε-σβήσε.

Η επιστήμη λέει ότι το τρικ είναι να διακόψουμε τον κύκλο του λόξυγκα υπερδιεγείροντας το πνευμονογαστρικό νεύρο ή παρεμβαίνοντας με την αναπνοή για να αυξήσουμε την ποσότητα του διοξειδίου του άνθρακα στο αίμα.

Και για να συμβεί αυτό δεν χρειάζεται φυσικά να στεκόμαστε στο ένα πόδι και να τρίβουμε το στομάχι με το χέρι!



Φάτε μέλι

Καταπιείτε μια κουταλιά της σούπας μέλι (ή ζάχαρη, αν δεν έχετε) για να καλμάρετε το πνευμονογαστρικό νεύρο. Αν η γλυκιά υπερφόρτωση δεν λύσει το πρόβλημα, δοκιμάστε την ξινή: φάτε λίγο λεμόνι.

Πιέστε με τα δάχτυλα τα αυτιά σας

Πατήστε με τα δάχτυλα το μαλακό μέρος πίσω από τα αυτιά. Η πίεση στο σημείο αυτό αναγκάζει το διάφραγμα να χαλαρώσει και να σταματήσει ο λόξυγκας. Δοκιμάστε το για 30 δευτερόλεπτα.

Κρατήστε την αναπνοή σας

Κρατήστε τη όσο περισσότερο μπορείτε, για να αναγκάσετε το σώμα να αποβάλλει το περίσσιο διοξείδιο του άνθρακα από το αίμα. Αν το παρακάνετε ωστόσο και νιώσετε ζάλη, σταματήστε επιτόπου.



Βγάλτε έξω τη γλώσσα σας

Βγάζοντας έξω τη γλώσσα όσο πιο πολύ μπορείτε, ανοίγετε τον λάρυγγα και διευκολύνετε την αναπνοή. Αυτό έχει αποδειχθεί ότι βοηθάει στο να σταματήσουν οι σπασμοί του διαφράγματος, που προκαλούν τον λόξυγκα.

Πιείτε ένα ποτήρι νερό

Η διαδικασία της κατάποσης μπορεί να κόψει τον λόξυγκα.



Αναπνεύστε μέσα σε σακούλα

Αυτό θα αυξήσει τα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα στο σώμα και θα μεταφραστεί από τον εγκέφαλό ως σημάδι πνιγμού, κάνοντάς τον ενστικτωδώς να πάρει βαθύτερες αναπνοές. Και βέβαια οι βαθύτερες αναπνοές θα σταματήσουν τους σπασμούς του διαφράγματος.

Γαργαλίστε τον ουρανίσκο σας

Όχι με το δάχτυλο, με μια μπατονέτα. Ο ερεθισμός του ουρανίσκου έχει βρεθεί ότι σταματά τον λόξυγκα.

Κάντε ένα κρύο μπάνιο

Αν όλα τα παραπάνω δεν δουλέψουν, έρχεται το σοκ του κρύου μπάνιου. Σοκ κυριολεκτικό για τον οργανισμό, θα προκαλέσει σοβαρή διαταραχή στον ρυθμό της αναπνοής και ο λόξυγκας θα γίνει παρελθόν.
 
 
  • Κατηγορία Υγεία
Θυρεοειδής αδένας: Οι λειτουργίες και οι παθήσεις του

Θυρεοειδής αδένας: Οι λειτουργίες και οι παθήσεις του

του Νικόλα Γεωργιακώδη

 

«Πήρα εύκολα βάρος γιατί έχω πρόβλημα με τον θυρεοειδή», «Είμαι πολύ νευρικός λόγω θυρεοειδή», «Τρώω και δεν παίρνω ούτε κιλό. Φταίει ο θυρεοειδής μου». Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε ακούσει τις παραπάνω φράσεις από φίλους ή γνωστούς. Οι παθήσεις του θυρεοειδή αδένα είναι αρκετά συνηθισμένες τα τελευταία χρόνια και αν και οι πιο πολλοί γνωρίζουμε για τα προβλήματα που μπορεί να προκύψουν από τις διαταραχές στην λειτουργία του, πολλές φορές τα συμπτώματα αργούν να γίνουν αντιληπτά.

 

Ένας αδένας «φρουρός»…

 

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ποια είναι η λειτουργία του θυρεοειδή αδένα, τι «παράγει» και ποιος ο ρόλος του στον οργανισμό μας;

Ο θυρεοειδής αδένας έχει σχήμα πεταλούδας (θυρεού για την ακρίβεια, γι’ αυτό και ονομάστηκε έτσι τον 17ο αιώνα), βάρος λίγο μεγαλύτερο από ένα βερίκοκο και βρίσκεται στη μέση του λαιμού μας. Παράγει τρεις βασικές και πολύ σπουδαίες για τον οργανισμό ορμόνες: τη θυροξίνη (γνωστή και ως Τ4), την τριιωδοθυρονίνη (γνωστή και ως Τ3) και την καλσιτονίνη. Η καλσιτονίνη κατέχει σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση του μεταβολισμού του ασβεστίου στον οργανισμό μας, ενώ οι ορμόνες Τ3 και Τ4 έχουν άμεση επίδραση στη φυσιολογική ανάπτυξη του οργανισμού, στην ωρίμανση του σκελετού, στο βάρος του σώματος, στην έμμηνο ρύση, στη σύλληψη και στη φυσιολογική εξέλιξη της εγκυμοσύνης. Για τη σύνθεση των θυροειδικών ορμονών απαραίτητο στοιχείο είναι το Ιώδιο, η έλλειψη του οποίου οδηγεί μοιραία σε μειωμένη παραγωγή ορμονών.

 

… και οι παθήσεις του

 

Οι πιο συχνά εμφανιζόμενες παθήσεις του θυρεοειδούς είναι ο υπερθυρεοειδισμός και ο υποθυρεοειδισμός. Στην πρώτη περίπτωση, ο αδένας υπερλειτουργεί με υπερέκκριση θυρεοειδικών ορμονών και στη δεύτερη υπολειτουργεί με μειωμένη έκκριση ορμονών.

 

Ο υπερθυρεοειδισμός, όπως αναφέρει ο κ. Αναστάσιος Σπαντιδέας, Παθολόγος εμφανίζεται σε δύο μορφές. Η πρώτη είναι η τοξική διάχυτος βρογχοκήλη ή όπως είναι και πιο ιατρικά γνωστή, νόσος του Graves ή νόσος του Basedow, όπου όλος ο θυρεοειδής αδένας υπερλειτουργεί και η τοξική οζώδης βρογχοκήλη όπου στο θυρεοειδή αναπτύσσεται ένας ή περισσότεροι όζοι που υπερπαράγουν θυρεοειδικές ορμόνες.

 

«Ο υπερθυρεοειδισμός προσβάλλει συχνότερα γυναίκες και οι κλινικές του εκδηλώσεις ποικίλουν ανάλογα με τη βαρύτητα και τη διάρκεια της νόσου», αναφέρει ο κ. Σπαντιδέας. «Στις πιο σοβαρές μορφές το άτομο παραπονείται για νευρικότητα, ευσυγκινησία, μυϊκή αδυναμία και εύκολη κόπωση, αϋπνίες, ταχυκαρδία και εύκολο λαχάνιασμα ή καρδιακές αρρυθμίες που ο ασθενής τις περιγράφει σαν προκάρδιους κτύπους και σταμάτημα της ανάσας. Παράλληλα, ο ασθενής έχει εξάψεις και δεν ανέχεται τη ζέστη, η όρεξή του είναι αυξημένη και, ενώ τρώει συνήθως πολύ, χάνει βάρος και αδυνατίζει», προσθέτει. Άλλα συμπτώματα του υπερθυρεοειδισμού είναι οι πόνοι στα κόκκαλα, το τρέμουλο στα δάχτυλα όταν αυτά είναι τεντωμένα και η προπέτεια των οφθαλμών (τα μάτια «πετάγονται» λίγο προς τα έξω), η οποία παρουσιάζεται πιο συχνά σε νεαρά άτομα.

 

Η διάγνωση του υπερθυρεοειδισμού γίνεται με ειδικές εξετάσεις αίματος όπου προορίζονται οι θυρεοειδικές ορμόνες οι οποίες και μας δίνουν πληροφορίες για τη λειτουργική κατάσταση του θυρεοειδούς αδένα. Η αντιμετώπισή του πάλι, γίνεται είτε με τη χορήγηση ειδικών αντιθυρεοειδικών φαρμάκων είτε με τη χορήγηση ραδιενεργού Ιωδίου που έχει την ικανότητα να καίει τον υπερλειτουργούντα θυρεοειδή. Τέλος, η θεραπευτική αντιμετώπιση του υπερθυρεοειδισμού γίνεται είτε με τη χορήγηση ειδικών αντιθυρεοειδικών φαρμάκων είτε με τη χορήγηση ραδιενεργού Ιωδίου που έχει την ικανότητα να καίει τον υπερλειτουργούντα θυρεοειδή είτε, τέλος, με χειρουργική αφαίρεση τμήματος ή και ολόκληρου του θυρεοειδούς.

 

Όσον αφορά τον υποθυρεοειδισμό, αυτός μπορεί να είναι είτε πρωτοπαθής (βλάβη του ίδιου του αδένα) είτε δευτεροπαθής (βλάβη στην υπόφυση η οποία παράγει την TSH, μια ορμόνη η οποία «διεγείρει» τον θυρεοειδή ώστε να παράξει τις ορμόνες του). «Τα συμπτώματα και οι κλινικές εκδηλώσεις του υποθυρεοειδισμού είναι συνάρτηση της βαρύτητας του αλλά και της ηλικίας του ασθενούς», λέει ο κ. Σπαντιδέας. «Έτσι στους ενήλικες η νόσος επικρατεί συνήθως στις γυναίκες και εκδηλώνεται με σωματική και πνευματική νωθρότητα, με μεγάλη ευαισθησία στο κρύο, με δυσκοιλιότητα, με αύξηση του βάρους και με δέρμα ξερό και άγριο», προσθέτει.

 

«Για τη διάγνωση του υποθυρεοειδισμού, ο προσδιορισμός των θυρεοειδικών ορμονών και της θυρεοτρόπου ορμόνης σε συνδυασμό με το υπερηχογράφημα και το σπινθηρογράφημα του θυρεοειδούς είναι συνήθως αρκετά», αναφέρει σχετικά ο κ. Σπαντιδέας, ενώ όσον αφορά την θεραπεία της πάθησης αυτή συνίσταται στην εφ’ όρου ζωής χορήγηση από το στόμα σε χάπι της ορμόνης που λείπει.

 

Θυρεοειδής και σωματικό βάρος

 

Πώς συνδέεται η λειτουργία του θυρεοειδή με την αύξηση ή μείωση του σωματικού μας βάρους; Μήπως εν τέλει είναι μια δικαιολογία για να γλιτώσουμε από της τύψεις των έξτρα κιλών; «Ο θυροειδής είναι ο ρυθμιστής του μεταβολισμού, αλλά και της διάθεσής μας. O υποθυροειδισμός μπορεί να προκαλέσει προσθήκη σωματικού βάρους, και να μειώσει τον μεταβολισμό, αλλά και μέσω της επίδρασής του στην ψυχολογία να κάνει έναν άνθρωπο λιγότερο κινητικό», αναφέρει ο κ. Ανδρέας Ζουρδός, Κλινικός Διαιτολόγος- Διατροφολόγος και προσθέτει:

 

«Ο υποθυροειδισμός όταν είναι αδιάγνωστος, δηλαδή όταν το άτομο δεν λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή ενώ έχει την πάθηση, μπορεί να δυσκολέψει την απώλεια λίπους, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι την καθιστά αδύνατη. Πάντως, η αλήθεια είναι πως ο υποθυροειδισμός είναι σχετικά σπάνια πάθηση, ενώ η μεγάλη πρόσληψη θερμίδων σε συνδυασμό με καθιστική ζωή είναι πολύ πιο συχνή και συνεπώς πιο πιθανή».

http://www.in2life.gr

 

του Νικόλα Γεωργιακώδη «Πήρα εύκολα βάρος γιατί έχω πρόβλημα με τον θυρεοειδή», «Είμαι πολύ νευρικός λόγω θυρεοειδή», «Τρώω και δεν παίρνω ούτε κιλό. Φταίει ο θυρεοειδής μου». Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε ακούσει τις παραπάνω φράσεις από φίλους ή γνωστούς. Οι παθήσεις του θυρεοειδή αδένα είναι αρκετά συνηθισμένες τα τελευταία χρόνια και αν και οι πιο πολλοί γνωρίζουμε για τα προβλήματα που μπορεί να προκύψουν από τις διαταραχές στην λειτουργία του, πολλές φορές τα συμπτώματα αργούν να γίνουν αντιληπτά. Ένας αδένας «φρουρός»… Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ποια είναι η λειτουργία του θυρεοειδή αδένα, τι «παράγει» και ποιος ο ρόλος του στον οργανισμό μας; Ο θυρεοειδής αδένας έχει σχήμα πεταλούδας (θυρεού για την ακρίβεια, γι’ αυτό και ονομάστηκε έτσι τον 17ο αιώνα), βάρος λίγο μεγαλύτερο από ένα βερίκοκο και βρίσκεται στη μέση του λαιμού μας. Παράγει τρεις βασικές και πολύ σπουδαίες για τον οργανισμό ορμόνες: τη θυροξίνη (γνωστή και ως Τ4), την τριιωδοθυρονίνη (γνωστή και ως Τ3) και την καλσιτονίνη. Η καλσιτονίνη κατέχει σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση του μεταβολισμού του ασβεστίου στον οργανισμό μας, ενώ οι ορμόνες Τ3 και Τ4 έχουν άμεση επίδραση στη φυσιολογική ανάπτυξη του οργανισμού, στην ωρίμανση του σκελετού, στο βάρος του σώματος, στην έμμηνο ρύση, στη σύλληψη και στη φυσιολογική εξέλιξη της εγκυμοσύνης. Για τη σύνθεση των θυροειδικών ορμονών απαραίτητο στοιχείο είναι το Ιώδιο, η έλλειψη του οποίου οδηγεί μοιραία σε μειωμένη παραγωγή ορμονών. … και οι παθήσεις του Οι πιο συχνά εμφανιζόμενες παθήσεις του θυρεοειδούς είναι ο υπερθυρεοειδισμός και ο υποθυρεοειδισμός. Στην πρώτη περίπτωση, ο αδένας υπερλειτουργεί με υπερέκκριση θυρεοειδικών ορμονών και στη δεύτερη υπολειτουργεί με μειωμένη έκκριση ορμονών. Ο υπερθυρεοειδισμός, όπως αναφέρει ο κ. Αναστάσιος Σπαντιδέας, Παθολόγος εμφανίζεται σε δύο μορφές. Η πρώτη είναι η τοξική διάχυτος βρογχοκήλη ή όπως είναι και πιο ιατρικά γνωστή, νόσος του Graves ή νόσος του Basedow, όπου όλος ο θυρεοειδής αδένας υπερλειτουργεί και η τοξική οζώδης βρογχοκήλη όπου στο θυρεοειδή αναπτύσσεται ένας ή περισσότεροι όζοι που υπερπαράγουν θυρεοειδικές ορμόνες. «Ο υπερθυρεοειδισμός προσβάλλει συχνότερα γυναίκες και οι κλινικές του εκδηλώσεις ποικίλουν ανάλογα με τη βαρύτητα και τη διάρκεια της νόσου», αναφέρει ο κ. Σπαντιδέας. «Στις πιο σοβαρές μορφές το άτομο παραπονείται για νευρικότητα, ευσυγκινησία, μυϊκή αδυναμία και εύκολη κόπωση, αϋπνίες, ταχυκαρδία και εύκολο λαχάνιασμα ή καρδιακές αρρυθμίες που ο ασθενής τις περιγράφει σαν προκάρδιους κτύπους και σταμάτημα της ανάσας. Παράλληλα, ο ασθενής έχει εξάψεις και δεν ανέχεται τη ζέστη, η όρεξή του είναι αυξημένη και, ενώ τρώει συνήθως πολύ, χάνει βάρος και αδυνατίζει», προσθέτει. Άλλα συμπτώματα του υπερθυρεοειδισμού είναι οι πόνοι στα κόκκαλα, το τρέμουλο στα δάχτυλα όταν αυτά είναι τεντωμένα και η προπέτεια των οφθαλμών (τα μάτια «πετάγονται» λίγο προς τα έξω), η οποία παρουσιάζεται πιο συχνά σε νεαρά άτομα. Η διάγνωση του υπερθυρεοειδισμού γίνεται με ειδικές εξετάσεις αίματος όπου προορίζονται οι θυρεοειδικές ορμόνες οι οποίες και μας δίνουν πληροφορίες για τη λειτουργική κατάσταση του θυρεοειδούς αδένα. Η αντιμετώπισή του πάλι, γίνεται είτε με τη χορήγηση ειδικών αντιθυρεοειδικών φαρμάκων είτε με τη χορήγηση ραδιενεργού Ιωδίου που έχει την ικανότητα να καίει τον υπερλειτουργούντα θυρεοειδή. Τέλος, η θεραπευτική αντιμετώπιση του υπερθυρεοειδισμού γίνεται είτε με τη χορήγηση ειδικών αντιθυρεοειδικών φαρμάκων είτε με τη χορήγηση ραδιενεργού Ιωδίου που έχει την ικανότητα να καίει τον υπερλειτουργούντα θυρεοειδή είτε, τέλος, με χειρουργική αφαίρεση τμήματος ή και ολόκληρου του θυρεοειδούς. Όσον αφορά τον υποθυρεοειδισμό, αυτός μπορεί να είναι είτε πρωτοπαθής (βλάβη του ίδιου του αδένα) είτε δευτεροπαθής (βλάβη στην υπόφυση η οποία παράγει την TSH, μια ορμόνη η οποία «διεγείρει» τον θυρεοειδή ώστε να παράξει τις ορμόνες του). «Τα συμπτώματα και οι κλινικές εκδηλώσεις του υποθυρεοειδισμού είναι συνάρτηση της βαρύτητας του αλλά και της ηλικίας του ασθενούς», λέει ο κ. Σπαντιδέας. «Έτσι στους ενήλικες η νόσος επικρατεί συνήθως στις γυναίκες και εκδηλώνεται με σωματική και πνευματική νωθρότητα, με μεγάλη ευαισθησία στο κρύο, με δυσκοιλιότητα, με αύξηση του βάρους και με δέρμα ξερό και άγριο», προσθέτει. «Για τη διάγνωση του υποθυρεοειδισμού, ο προσδιορισμός των θυρεοειδικών ορμονών και της θυρεοτρόπου ορμόνης σε συνδυασμό με το υπερηχογράφημα και το σπινθηρογράφημα του θυρεοειδούς είναι συνήθως αρκετά», αναφέρει σχετικά ο κ. Σπαντιδέας, ενώ όσον αφορά την θεραπεία της πάθησης αυτή συνίσταται στην εφ’ όρου ζωής χορήγηση από το στόμα σε χάπι της ορμόνης που λείπει. Θυρεοειδής και σωματικό βάρος Πώς συνδέεται η λειτουργία του θυρεοειδή με την αύξηση ή μείωση του σωματικού μας βάρους; Μήπως εν τέλει είναι μια δικαιολογία για να γλιτώσουμε από της τύψεις των έξτρα κιλών; «Ο θυροειδής είναι ο ρυθμιστής του μεταβολισμού, αλλά και της διάθεσής μας. O υποθυροειδισμός μπορεί να προκαλέσει προσθήκη σωματικού βάρους, και να μειώσει τον μεταβολισμό, αλλά και μέσω της επίδρασής του στην ψυχολογία να κάνει έναν άνθρωπο λιγότερο κινητικό», αναφέρει ο κ. Ανδρέας Ζουρδός, Κλινικός Διαιτολόγος- Διατροφολόγος και προσθέτει: «Ο υποθυροειδισμός όταν είναι αδιάγνωστος, δηλαδή όταν το άτομο δεν λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή ενώ έχει την πάθηση, μπορεί να δυσκολέψει την απώλεια λίπους, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι την καθιστά αδύνατη. Πάντως, η αλήθεια είναι πως ο υποθυροειδισμός είναι σχετικά σπάνια πάθηση, ενώ η μεγάλη πρόσληψη θερμίδων σε συνδυασμό με καθιστική ζωή είναι πολύ πιο συχνή και συνεπώς πιο πιθανή».

Διαβάστε περισσότερα στο: http://www.in2life.gr/wellbeing/health/article/251641/thyreoeidhs-adenas-oi-leitoyrgies-kai-oi-pathhseis-toy.html
Πηγή: www.in2life.gr
του Νικόλα Γεωργιακώδη «Πήρα εύκολα βάρος γιατί έχω πρόβλημα με τον θυρεοειδή», «Είμαι πολύ νευρικός λόγω θυρεοειδή», «Τρώω και δεν παίρνω ούτε κιλό. Φταίει ο θυρεοειδής μου». Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε ακούσει τις παραπάνω φράσεις από φίλους ή γνωστούς. Οι παθήσεις του θυρεοειδή αδένα είναι αρκετά συνηθισμένες τα τελευταία χρόνια και αν και οι πιο πολλοί γνωρίζουμε για τα προβλήματα που μπορεί να προκύψουν από τις διαταραχές στην λειτουργία του, πολλές φορές τα συμπτώματα αργούν να γίνουν αντιληπτά. Ένας αδένας «φρουρός»… Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ποια είναι η λειτουργία του θυρεοειδή αδένα, τι «παράγει» και ποιος ο ρόλος του στον οργανισμό μας; Ο θυρεοειδής αδένας έχει σχήμα πεταλούδας (θυρεού για την ακρίβεια, γι’ αυτό και ονομάστηκε έτσι τον 17ο αιώνα), βάρος λίγο μεγαλύτερο από ένα βερίκοκο και βρίσκεται στη μέση του λαιμού μας. Παράγει τρεις βασικές και πολύ σπουδαίες για τον οργανισμό ορμόνες: τη θυροξίνη (γνωστή και ως Τ4), την τριιωδοθυρονίνη (γνωστή και ως Τ3) και την καλσιτονίνη. Η καλσιτονίνη κατέχει σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση του μεταβολισμού του ασβεστίου στον οργανισμό μας, ενώ οι ορμόνες Τ3 και Τ4 έχουν άμεση επίδραση στη φυσιολογική ανάπτυξη του οργανισμού, στην ωρίμανση του σκελετού, στο βάρος του σώματος, στην έμμηνο ρύση, στη σύλληψη και στη φυσιολογική εξέλιξη της εγκυμοσύνης. Για τη σύνθεση των θυροειδικών ορμονών απαραίτητο στοιχείο είναι το Ιώδιο, η έλλειψη του οποίου οδηγεί μοιραία σε μειωμένη παραγωγή ορμονών. … και οι παθήσεις του Οι πιο συχνά εμφανιζόμενες παθήσεις του θυρεοειδούς είναι ο υπερθυρεοειδισμός και ο υποθυρεοειδισμός. Στην πρώτη περίπτωση, ο αδένας υπερλειτουργεί με υπερέκκριση θυρεοειδικών ορμονών και στη δεύτερη υπολειτουργεί με μειωμένη έκκριση ορμονών. Ο υπερθυρεοειδισμός, όπως αναφέρει ο κ. Αναστάσιος Σπαντιδέας, Παθολόγος εμφανίζεται σε δύο μορφές. Η πρώτη είναι η τοξική διάχυτος βρογχοκήλη ή όπως είναι και πιο ιατρικά γνωστή, νόσος του Graves ή νόσος του Basedow, όπου όλος ο θυρεοειδής αδένας υπερλειτουργεί και η τοξική οζώδης βρογχοκήλη όπου στο θυρεοειδή αναπτύσσεται ένας ή περισσότεροι όζοι που υπερπαράγουν θυρεοειδικές ορμόνες. «Ο υπερθυρεοειδισμός προσβάλλει συχνότερα γυναίκες και οι κλινικές του εκδηλώσεις ποικίλουν ανάλογα με τη βαρύτητα και τη διάρκεια της νόσου», αναφέρει ο κ. Σπαντιδέας. «Στις πιο σοβαρές μορφές το άτομο παραπονείται για νευρικότητα, ευσυγκινησία, μυϊκή αδυναμία και εύκολη κόπωση, αϋπνίες, ταχυκαρδία και εύκολο λαχάνιασμα ή καρδιακές αρρυθμίες που ο ασθενής τις περιγράφει σαν προκάρδιους κτύπους και σταμάτημα της ανάσας. Παράλληλα, ο ασθενής έχει εξάψεις και δεν ανέχεται τη ζέστη, η όρεξή του είναι αυξημένη και, ενώ τρώει συνήθως πολύ, χάνει βάρος και αδυνατίζει», προσθέτει. Άλλα συμπτώματα του υπερθυρεοειδισμού είναι οι πόνοι στα κόκκαλα, το τρέμουλο στα δάχτυλα όταν αυτά είναι τεντωμένα και η προπέτεια των οφθαλμών (τα μάτια «πετάγονται» λίγο προς τα έξω), η οποία παρουσιάζεται πιο συχνά σε νεαρά άτομα. Η διάγνωση του υπερθυρεοειδισμού γίνεται με ειδικές εξετάσεις αίματος όπου προορίζονται οι θυρεοειδικές ορμόνες οι οποίες και μας δίνουν πληροφορίες για τη λειτουργική κατάσταση του θυρεοειδούς αδένα. Η αντιμετώπισή του πάλι, γίνεται είτε με τη χορήγηση ειδικών αντιθυρεοειδικών φαρμάκων είτε με τη χορήγηση ραδιενεργού Ιωδίου που έχει την ικανότητα να καίει τον υπερλειτουργούντα θυρεοειδή. Τέλος, η θεραπευτική αντιμετώπιση του υπερθυρεοειδισμού γίνεται είτε με τη χορήγηση ειδικών αντιθυρεοειδικών φαρμάκων είτε με τη χορήγηση ραδιενεργού Ιωδίου που έχει την ικανότητα να καίει τον υπερλειτουργούντα θυρεοειδή είτε, τέλος, με χειρουργική αφαίρεση τμήματος ή και ολόκληρου του θυρεοειδούς. Όσον αφορά τον υποθυρεοειδισμό, αυτός μπορεί να είναι είτε πρωτοπαθής (βλάβη του ίδιου του αδένα) είτε δευτεροπαθής (βλάβη στην υπόφυση η οποία παράγει την TSH, μια ορμόνη η οποία «διεγείρει» τον θυρεοειδή ώστε να παράξει τις ορμόνες του). «Τα συμπτώματα και οι κλινικές εκδηλώσεις του υποθυρεοειδισμού είναι συνάρτηση της βαρύτητας του αλλά και της ηλικίας του ασθενούς», λέει ο κ. Σπαντιδέας. «Έτσι στους ενήλικες η νόσος επικρατεί συνήθως στις γυναίκες και εκδηλώνεται με σωματική και πνευματική νωθρότητα, με μεγάλη ευαισθησία στο κρύο, με δυσκοιλιότητα, με αύξηση του βάρους και με δέρμα ξερό και άγριο», προσθέτει. «Για τη διάγνωση του υποθυρεοειδισμού, ο προσδιορισμός των θυρεοειδικών ορμονών και της θυρεοτρόπου ορμόνης σε συνδυασμό με το υπερηχογράφημα και το σπινθηρογράφημα του θυρεοειδούς είναι συνήθως αρκετά», αναφέρει σχετικά ο κ. Σπαντιδέας, ενώ όσον αφορά την θεραπεία της πάθησης αυτή συνίσταται στην εφ’ όρου ζωής χορήγηση από το στόμα σε χάπι της ορμόνης που λείπει. Θυρεοειδής και σωματικό βάρος Πώς συνδέεται η λειτουργία του θυρεοειδή με την αύξηση ή μείωση του σωματικού μας βάρους; Μήπως εν τέλει είναι μια δικαιολογία για να γλιτώσουμε από της τύψεις των έξτρα κιλών; «Ο θυροειδής είναι ο ρυθμιστής του μεταβολισμού, αλλά και της διάθεσής μας. O υποθυροειδισμός μπορεί να προκαλέσει προσθήκη σωματικού βάρους, και να μειώσει τον μεταβολισμό, αλλά και μέσω της επίδρασής του στην ψυχολογία να κάνει έναν άνθρωπο λιγότερο κινητικό», αναφέρει ο κ. Ανδρέας Ζουρδός, Κλινικός Διαιτολόγος- Διατροφολόγος και προσθέτει: «Ο υποθυροειδισμός όταν είναι αδιάγνωστος, δηλαδή όταν το άτομο δεν λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή ενώ έχει την πάθηση, μπορεί να δυσκολέψει την απώλεια λίπους, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι την καθιστά αδύνατη. Πάντως, η αλήθεια είναι πως ο υποθυροειδισμός είναι σχετικά σπάνια πάθηση, ενώ η μεγάλη πρόσληψη θερμίδων σε συνδυασμό με καθιστική ζωή είναι πολύ πιο συχνή και συνεπώς πιο πιθανή».

Διαβάστε περισσότερα στο: http://www.in2life.gr/wellbeing/health/article/251641/thyreoeidhs-adenas-oi-leitoyrgies-kai-oi-pathhseis-toy.html
Πηγή: www.in2life.gr
του Νικόλα Γεωργιακώδη «Πήρα εύκολα βάρος γιατί έχω πρόβλημα με τον θυρεοειδή», «Είμαι πολύ νευρικός λόγω θυρεοειδή», «Τρώω και δεν παίρνω ούτε κιλό. Φταίει ο θυρεοειδής μου». Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε ακούσει τις παραπάνω φράσεις από φίλους ή γνωστούς. Οι παθήσεις του θυρεοειδή αδένα είναι αρκετά συνηθισμένες τα τελευταία χρόνια και αν και οι πιο πολλοί γνωρίζουμε για τα προβλήματα που μπορεί να προκύψουν από τις διαταραχές στην λειτουργία του, πολλές φορές τα συμπτώματα αργούν να γίνουν αντιληπτά. Ένας αδένας «φρουρός»… Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ποια είναι η λειτουργία του θυρεοειδή αδένα, τι «παράγει» και ποιος ο ρόλος του στον οργανισμό μας; Ο θυρεοειδής αδένας έχει σχήμα πεταλούδας (θυρεού για την ακρίβεια, γι’ αυτό και ονομάστηκε έτσι τον 17ο αιώνα), βάρος λίγο μεγαλύτερο από ένα βερίκοκο και βρίσκεται στη μέση του λαιμού μας. Παράγει τρεις βασικές και πολύ σπουδαίες για τον οργανισμό ορμόνες: τη θυροξίνη (γνωστή και ως Τ4), την τριιωδοθυρονίνη (γνωστή και ως Τ3) και την καλσιτονίνη. Η καλσιτονίνη κατέχει σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση του μεταβολισμού του ασβεστίου στον οργανισμό μας, ενώ οι ορμόνες Τ3 και Τ4 έχουν άμεση επίδραση στη φυσιολογική ανάπτυξη του οργανισμού, στην ωρίμανση του σκελετού, στο βάρος του σώματος, στην έμμηνο ρύση, στη σύλληψη και στη φυσιολογική εξέλιξη της εγκυμοσύνης. Για τη σύνθεση των θυροειδικών ορμονών απαραίτητο στοιχείο είναι το Ιώδιο, η έλλειψη του οποίου οδηγεί μοιραία σε μειωμένη παραγωγή ορμονών. … και οι παθήσεις του Οι πιο συχνά εμφανιζόμενες παθήσεις του θυρεοειδούς είναι ο υπερθυρεοειδισμός και ο υποθυρεοειδισμός. Στην πρώτη περίπτωση, ο αδένας υπερλειτουργεί με υπερέκκριση θυρεοειδικών ορμονών και στη δεύτερη υπολειτουργεί με μειωμένη έκκριση ορμονών. Ο υπερθυρεοειδισμός, όπως αναφέρει ο κ. Αναστάσιος Σπαντιδέας, Παθολόγος εμφανίζεται σε δύο μορφές. Η πρώτη είναι η τοξική διάχυτος βρογχοκήλη ή όπως είναι και πιο ιατρικά γνωστή, νόσος του Graves ή νόσος του Basedow, όπου όλος ο θυρεοειδής αδένας υπερλειτουργεί και η τοξική οζώδης βρογχοκήλη όπου στο θυρεοειδή αναπτύσσεται ένας ή περισσότεροι όζοι που υπερπαράγουν θυρεοειδικές ορμόνες. «Ο υπερθυρεοειδισμός προσβάλλει συχνότερα γυναίκες και οι κλινικές του εκδηλώσεις ποικίλουν ανάλογα με τη βαρύτητα και τη διάρκεια της νόσου», αναφέρει ο κ. Σπαντιδέας. «Στις πιο σοβαρές μορφές το άτομο παραπονείται για νευρικότητα, ευσυγκινησία, μυϊκή αδυναμία και εύκολη κόπωση, αϋπνίες, ταχυκαρδία και εύκολο λαχάνιασμα ή καρδιακές αρρυθμίες που ο ασθενής τις περιγράφει σαν προκάρδιους κτύπους και σταμάτημα της ανάσας. Παράλληλα, ο ασθενής έχει εξάψεις και δεν ανέχεται τη ζέστη, η όρεξή του είναι αυξημένη και, ενώ τρώει συνήθως πολύ, χάνει βάρος και αδυνατίζει», προσθέτει. Άλλα συμπτώματα του υπερθυρεοειδισμού είναι οι πόνοι στα κόκκαλα, το τρέμουλο στα δάχτυλα όταν αυτά είναι τεντωμένα και η προπέτεια των οφθαλμών (τα μάτια «πετάγονται» λίγο προς τα έξω), η οποία παρουσιάζεται πιο συχνά σε νεαρά άτομα. Η διάγνωση του υπερθυρεοειδισμού γίνεται με ειδικές εξετάσεις αίματος όπου προορίζονται οι θυρεοειδικές ορμόνες οι οποίες και μας δίνουν πληροφορίες για τη λειτουργική κατάσταση του θυρεοειδούς αδένα. Η αντιμετώπισή του πάλι, γίνεται είτε με τη χορήγηση ειδικών αντιθυρεοειδικών φαρμάκων είτε με τη χορήγηση ραδιενεργού Ιωδίου που έχει την ικανότητα να καίει τον υπερλειτουργούντα θυρεοειδή. Τέλος, η θεραπευτική αντιμετώπιση του υπερθυρεοειδισμού γίνεται είτε με τη χορήγηση ειδικών αντιθυρεοειδικών φαρμάκων είτε με τη χορήγηση ραδιενεργού Ιωδίου που έχει την ικανότητα να καίει τον υπερλειτουργούντα θυρεοειδή είτε, τέλος, με χειρουργική αφαίρεση τμήματος ή και ολόκληρου του θυρεοειδούς. Όσον αφορά τον υποθυρεοειδισμό, αυτός μπορεί να είναι είτε πρωτοπαθής (βλάβη του ίδιου του αδένα) είτε δευτεροπαθής (βλάβη στην υπόφυση η οποία παράγει την TSH, μια ορμόνη η οποία «διεγείρει» τον θυρεοειδή ώστε να παράξει τις ορμόνες του). «Τα συμπτώματα και οι κλινικές εκδηλώσεις του υποθυρεοειδισμού είναι συνάρτηση της βαρύτητας του αλλά και της ηλικίας του ασθενούς», λέει ο κ. Σπαντιδέας. «Έτσι στους ενήλικες η νόσος επικρατεί συνήθως στις γυναίκες και εκδηλώνεται με σωματική και πνευματική νωθρότητα, με μεγάλη ευαισθησία στο κρύο, με δυσκοιλιότητα, με αύξηση του βάρους και με δέρμα ξερό και άγριο», προσθέτει. «Για τη διάγνωση του υποθυρεοειδισμού, ο προσδιορισμός των θυρεοειδικών ορμονών και της θυρεοτρόπου ορμόνης σε συνδυασμό με το υπερηχογράφημα και το σπινθηρογράφημα του θυρεοειδούς είναι συνήθως αρκετά», αναφέρει σχετικά ο κ. Σπαντιδέας, ενώ όσον αφορά την θεραπεία της πάθησης αυτή συνίσταται στην εφ’ όρου ζωής χορήγηση από το στόμα σε χάπι της ορμόνης που λείπει. Θυρεοειδής και σωματικό βάρος Πώς συνδέεται η λειτουργία του θυρεοειδή με την αύξηση ή μείωση του σωματικού μας βάρους; Μήπως εν τέλει είναι μια δικαιολογία για να γλιτώσουμε από της τύψεις των έξτρα κιλών; «Ο θυροειδής είναι ο ρυθμιστής του μεταβολισμού, αλλά και της διάθεσής μας. O υποθυροειδισμός μπορεί να προκαλέσει προσθήκη σωματικού βάρους, και να μειώσει τον μεταβολισμό, αλλά και μέσω της επίδρασής του στην ψυχολογία να κάνει έναν άνθρωπο λιγότερο κινητικό», αναφέρει ο κ. Ανδρέας Ζουρδός, Κλινικός Διαιτολόγος- Διατροφολόγος και προσθέτει: «Ο υποθυροειδισμός όταν είναι αδιάγνωστος, δηλαδή όταν το άτομο δεν λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή ενώ έχει την πάθηση, μπορεί να δυσκολέψει την απώλεια λίπους, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι την καθιστά αδύνατη. Πάντως, η αλήθεια είναι πως ο υποθυροειδισμός είναι σχετικά σπάνια πάθηση, ενώ η μεγάλη πρόσληψη θερμίδων σε συνδυασμό με καθιστική ζωή είναι πολύ πιο συχνή και συνεπώς πιο πιθανή».

Διαβάστε περισσότερα στο: http://www.in2life.gr/wellbeing/health/article/251641/thyreoeidhs-adenas-oi-leitoyrgies-kai-oi-pathhseis-toy.html
Πηγή: www.in2life.gr
  • Κατηγορία Υγεία
Τι παθαίνει κανείς όταν καπνίζει πριν τον ύπνο...

Τι παθαίνει κανείς όταν καπνίζει πριν τον ύπνο...

Μέχρι τώρα ξέραμε τις θανατηφόρες επιπτώσεις του καπνίσματος στον ανθρώπινο οργανισμό. Το τσιγάρο είναι υπεύθυνο για χίλια μύρια κακά, που ξεκινάνε από το έμφραγμα και καταλήγουν στους καρκίνους διαφόρων μορφών. Τώρα οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι το κάπνισμα καταστρέφει και κάτι άλλο. Τον ήρεμο ύπνο...

Οι καπνιστές κοιμούνται λιγότερες ώρες και κάνουν γενικά χειρότερο ύπνο, σε σχέση με όσους δεν καπνίζουν, σύμφωνα με μια νέα γερμανική επιστημονική έρευνα. Μια άλλη αμερικανική μελέτη ανακάλυψε ότι οι καπνιστές που έχουν πάθει καρκίνο των πνευμόνων, έχουν κατά μέσο όρο δεκαπλάσιες γενετικές μεταλλάξεις στους όγκους τους, σε σχέση με όσους ποτέ δεν είχαν καπνίσει.

Οι γερμανοί ερευνητές, με επικεφαλής τον Στέφαν Κορς της ιατρικής σχολής του πανεπιστημίου Charite του Βερολίνου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό για θέματα βιολογίας του εθισμού "Addiction Biology", μελέτησαν πάνω από 2.000 άτομα.

Όπως διαπιστώθηκε, το 17% των καπνιστών κοιμούνταν λιγότερο από έξι ώρες κάθε βράδυ και το 28% ανέφεραν διαταραχές κατά τον ύπνο τους. Τα αντίστοιχα σαφώς χαμηλότερα ποσοστά για τους μη καπνιστές ήσαν 7% και 19%.

«Η μελέτη αναδεικνύει για πρώτη φορά την αυξημένη πιθανότητα διαταραχών στον ύπνο των καπνιστών σε σύγκριση με τους μη καπνιστές», δήλωσε ο Στέφαν Κορς. Πάντως η έρευνα δεν αποδεικνύει ότι είναι το κάπνισμα που ευθύνεται άμεσα για τα προβλήματα του ύπνου, καθώς οι καπνιστές συνήθως έχουν κι άλλες συνήθειες που δεν τους βοηθούν να κοιμηθούν, όπως να βλέπουν έως αργά τηλεόραση ή να μην ασκούνται αρκετά σωματικά.

Όμως οι Γερμανοί ερευνητές πιστεύουν ότι η νικοτίνη έχει τη δική της ευθύνη, καθώς διεγείρει τον οργανισμό. «Αν κανείς καπνίζει και δυσκολεύεται να κοιμηθεί, έχει ένα ακόμα λόγο να το κόψει», ανέφερε ο Γερμανός επικεφαλής της έρευνας. Παλαιότερες έρευνες έχουν συσχετίσει τον ελλιπή ή κακό ύπνο με άλλα προβλήματα υγείας, όπως την παχυσαρκία, το διαβήτη και την καρδιοπάθεια.

Στη δεύτερη έρευνα, οι αμερικανοί επιστήμονες, με επικεφαλής τον Ρίτσαρντ Γουίλσον της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογίας "Cell" (Κύτταρο), διαπίστωσαν ότι οι καρκινοπαθείς με όγκο στους πνεύμονες και ιστορικό καπνίσματος έχουν δέκα φορές περισσότερες μεταλλάξεις στον όγκο τους σε σχέση με τους καρκινοπαθείς που ποτέ δεν υπήρξαν καπνιστές.

«Αποτέλεσε έκπληξη που είδαμε τόσες περισσότερες μεταλλάξεις. Η ανακάλυψη έρχεται να ενισχύσει το παλαιό μήνυμα: Μην καπνίζετε», τόνισε ο Ρίτσαρντ Γουίλσον.

http://www.iatropedia.gr

 

  • Κατηγορία Health
Κονδυλώματα

Κονδυλώματα

Αναγνωρίζονται από τον γιατρό με την απλή κλινική εξέταση με ένα μεγεθυντικό φακό όταν είναι μικρά,ή με το κολποσκόπιο από ειδικούς στη χρήση του γυναικολόγους. Παρουσιάζονται σαν μικρά αρχικά επάρματα, εξογκώματα στο δέρμα ή τους βλεννογόνους.
 
Κλινικά διακρίνονται δυο τύποι: τα οξυτενή κονδυλώματα και τα πλατέα που είναι και χαρακτηριστικά συφιλιδικών αλλοιώσεων.
Τα οξυτενή κονδυλώματα είναι σεξουαλικά μεταδιδόμενο νόσημα χαμηλής νοσηρότητας, με τοπική επέκταση και εξόγκωση αυτών. Στα αρχικά στάδια προκαλούν κνησμό μόνο. Αυτά, εάν αφεθούν χωρίς θεραπεία, μεγαλώνουν σαν όγκοι, σε σχήμα ανθοκράμβης και όταν επεκταθούν μπορούν να αποφράξουν την είσοδο του κόλπου.
 
Έχουν αναγνωριστεί 60 διαφορετικοί ιοί των ανθρωπίνων κονδυλωμάτων. Αυτοί μετά την λοίμωξη παραμένουν στο γεννητικό σύστημα για όλη τη ζωή. Μερικοί απ’ αυτούς προκαλούν τα κονδυλώματα των γεννητικών οργάνων, αλλά οι περισσότερες από τις προκαλούμενες από τον ιό βλάβες, δεν είναι ορατές και δεν έχουν συμπτώματα.
 
Μερικές απ αυτές συνδέονται με τον καρκίνο του τραχήλου, του κόλπου.Ο ιός των κονδυλωμάτων παραμένει στο σώμα ισόβια, εκδηλώνοντας εξάρσεις και υφέσεις. Έτσι, ενώ το πρόβλημα μπορεί να έχει αντιμετωπιστεί μια φορά, υπάρχει η δυνατότητα να παρουσιαστούν τα κονδυλώματα στην περιοχή και πάλι.
 
Κονδυλώματα παρουσιάζονται εκτός από τον κόλπο και σε άλλες περιοχές των γεννητικών οργάνων, την ουρήθρα, τον πρωκτό, και σπανίως τον λάρυγγα και την γλώσσα. Για να εμφανισθούν τα κονδυλώματα περνούν 2-3 εβδομάδες από την μόλυνση.
Στις έγκυες γυναίκες ή σε παρουσία άλλων κολπικών φλεγμονών, η ανάπτυξη είναι ταχύτερη.
 
Μεταδίδονται μόνο με την κολπική και πρωκτική επαφή και με τον στοματικό έρωτα, ενώ πολύ σπάνια, τα κονδυλώματα μπορεί να μεταδοθούν στο έμβρυο κατά την διάρκεια του τοκετού. Η διάγνωση επιβεβαιώνεται με μικροσκοπική εξέταση δείγματος του ιστού.
 
Το τεστ ΠΑΠ μπορεί να ανακαλύψει, προκαρκινοματώδεις καταστάσεις που προκαλούνται από τον ιό των ανθρωπίνων κονδυλωμάτων, η έγκαιρη αντιμετώπιση των οποίων μπορεί να προλάβει τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας. Μόνιμη θεραπεία δεν υπάρχει.
 
Αν και συνήθως υποτροπιάζουν, τα κονδυλώματα μπορούν να αντιμετωπισθούν με διάφορους τρόπους.
Μπορούν να αφαιρεθούν με επανειλημμένη εφαρμογή ποδοφυλλίνης ή άλλων κυταροστατικών υγρών. Άλλες πιο γρήγορες για την αντιμετώπιση του προβλήματος τεχνικές, είναι χειρουργικές διαθερμίες, καυτηριασμοί, κλασική χειρουργική εξαίρεση, χειρουργική εξαίρεση (εξαέρωση των κονδυλωμάτων με ακτίνες Laser, κρυοχειρουργική (κρυοπηξία) και η εφαρμογή ποδοφυλλίνης ή οξέος).
 
Πραγματική προστασία δεν υπάρχει και ο κυριότερος λόγος είναι ότι πολλά άτομα που είναι φορείς δεν το γνωρίζουν διότι είναι ασυμπτωματικά.
Δεν υπάρχει ακόμη ανοσοβιολογική διερεύνηση αυτών. Το τεστ ΠΑΠ με την μέθοδο της υγρής σταγόνας είναι το πλέον έγκυρο και προηγμένο τεστ πρόληψης.
Τα προφυλακτικά (τόσο το ανδρικό αλλά κυρίως το γυναικείο ) προσφέρουν προστασία από τον ιό των κονδυλωμάτων. Όταν στην σεξουαλική επαφή υπάρχουν πολλά υγρά ο ιός μπορεί να διαχυθεί πέρα από την προστατευόμενη περιοχή. Άρα και καταστάσεις που προκαλούν υπερέκκριση υγρών από την γυναίκα στην επαφή πρέπει να διερευνώνται σχολαστικά.
 
Συμβουλή για τις υποψήφιες μητέρες
Διευκρινίζοντας ότι είναι χαμηλής νοσηρότητας νόσημα, στην περίπτωση που ο σύζυγος σας το έχει και εσείς δεν κολλήσατε ακόμη, τότε η απάντηση στο τι θα κάνετε τώρα που θέλετε παιδί είναι ότι θα έχετε ελεύθερες επαφές χωρίς προφυλακτικό μόνο το διάστημα που προσπαθείτε για παιδί.
Ο σύζυγος σας θα έχει φυσικά κάνει τις ανάλογες θεραπευτικές προσπάθειες.
Εάν παρουσιάζει συχνά νέα επάρματα δυο πράγματα συμβαίνουν: η είναι ο ίδιοςασθενικός χωρίς αντίσταση στον ιό ή το κολλάει από αλλού και πάλι.
 
 
 
  • Κατηγορία Υγεία

 

Δες στο fitness

Προγράμματα γυμναστικής

Sports

Nutrition

Health

Γενικά

Bodybuilding

Lifestyle

Sex

About us

Follow us on

Κονσόλα Αποσφαλμάτωσης του Joomla!

Συνεδρία

Πληροφορίες Προφίλ

Χρήση Μνήμης

Ερωτήματα Βάσης Δεδομένων